سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

تعریف برنامه­ ریزی کاربری اراضی

تعریف برنامه­ ریزی کاربری اراضی

فائو برنامه­ريزي كاربري زمين را ارزيابي سيستماتيك ظرفيت زمين و گزينه­هاي كاربري زمين و شرايط اقتصادي اجتماعي تعريف مي­كند، به طوري كه بهترين گزينه­هاي كاربري زمين انتخاب و اتخاذ شود. هدف برنامه­ريزي كاربري زمين  انتخاب و استفاده از كاربري­هايي است كه به بهترين نحو نيازهاي مردم را تأمين كرده و در عين حال از منابع براي نسل­هاي آينده نيز حفاظت مي­كند (FAO:1993). هدف عمومي برنامه­ريزي بايد استفاده بهينه از زمين­هاي شهري در دسترس بوده به صورتي كه با شرايط اجتماعي، فرهنگي و اقليمي نيز هماهنگ باشد (Payne,2000).

برنامه­ريزي كاربري زمين هم به عنوان هدف و هم به عنوان وسيله يكي از اركان سامان­بخشي به فعاليت­هاي انساني در  عرصه محيط شهري محسوب مي­شود و در واقع، از طريق اثرگذاري بر تصميمات عمومي و خصوصي و هدايت نحوه استفاده بهينه از زمين­هاي شهري، نقش اساسي در تعيين الگوي توسعه شهر و دستيابي به اهداف توسعه پايدار و اعتلاي كيفيت محيط شهر و حومه را به عهده دارد(مهدی­زاده، 1382: ص 279 )

كايزر وگاد چاك توسعه و تحول برنامه­ريزي كاربري زمين را به يك درخت تشبيه كرده­اند. از ريشه­هاي مختلف نظريه و عمل برنامه­ريزي، يك تنه اصلي بر پايه ديدگاه دهه 1950 شامل يك برنامه عمومي براي توسعه كالبدي طولاني­مدت شهرها در طول زمان رشد يافته كه داراي شاخه­هاي دوره­اي بوده و در نهايت به شاخ و برگ غني از طرح هاي هم­زمان  “تركيبي”[1] رسيده كه به طور نوعی ابعاد طراحي، سياست و مديريت را تركيب كرده است. به این ترتيب، در طول قرن بيستم، طرح­هاي توسعه كالبدي اجتماع از طراحي زيبا و برگزيده شهر به راهبردهايي مشاركتي و شورا-محور براي مديريت تغييرات شهري تكامل يافت(Kaiser,1995).

برنامه­ریزی کاربری زمین شهری، یعنی ساماندهی مکانی و فضایی فعالیت­ها و عملکردهای شهری براساس خواست­ها و نیازهای جامعه شهری. این برنامه­ریزی در عمل، هسته اصلی برنامه­ریزی شهر است و انواع استفاده از زمین را طبقه­بندی و مکان یابی می کند (سعید نیا،1378،ص13). برنامه­ریزی کاربری زمین، به چگونگی استفاده، توزیع و حفاظت اراضی، اطلاق می­شود (مهدی زاده،1381، ص1). برنامه­ریزی کاربری زمین، علم تقسیم زمین و مکان برای کاربردها و مصارف مختلف زندگی است که به منظور استفاده مؤثر از زمین و انتظام فضایی مناسب و کارا صورت   می­گیرد. در این برنامه­ریزی تلاش  می­شود در انطباق و هماهنگی با یکدیگر و سیستم های شهری قرار گیرد. برنامه­ریزی کاربری اراضی شهری به مثابه سلسله اقداماتی نظام یافته است که برای رفع نیازهای مادی  و فرهنگی انسان که به نوعی با زمین مرتبط­اند، صورت می­گیرد (پور محمدی،: 1382،ص3 ).

برنامه­ریزی کاربری زمین شهری باید چارچوبی را برای طرح کاربری بهینه زمین به وجود آورد، تا اساس طرح کالبدی و تفصیلی هر بخش شهری مشخص شود. براساس این چارچوب باید از استفاده نامناسب زمین جلوگیری شود و اهداف اجتماعی- اقتصادی، محدودیت­های فیزیکی و سیاست­های زیست محیطی رعایت گردد. برنامه­ریزی اراضی شهری، مجموعه­ای از فعالیت­های هدفمند است که محیط مصنوع را سامان می بخشد و در حد مقدور، خواست­ ها و نیازهای جوامع شهری را در استفاده از اراضی فراهم می­آورد (رضویان،1382،ص32).

فارمر و گیب[2]، معتقدند که برنامه­ریزی کاربری اراضی شهری یک فرآیند مدیریتی است که براساس اهداف کلی و جزئی جامعه صورت می­پذیرد و عناصر کاربری اراضی متشکل از فعالیت­ها، مکان­ها و مردم هستند که این سه عنصر در ارتباط با هم عمل می­کنند.

[1] Contemporary hybrid Plan

 

[2] Farmer & Gibb

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها