سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

رویکرد سیستمی در برنامه ریزی شهری

رویکرد سیستمی در برنامه ریزی شهری

با انتشار و رواج نظریه عمومی سیستمها، نظریه سیبرنتیک و نظریه اطلاعات در دهه 1960، و بروز نا کامی ها و انتقادات جدی درمورد برنامه ریزی جامع، توسل به نظریه سیستمها در زمینه برنامه ریزی به مرحله عمل درآمد.برای نخستین بار در سال 1964 از طرف وزارت مسکن انگلستان، با تشکیل یک گروه مطالعاتی ویژه، موضوع بازنگری در الگوی طرح های جامع شهری در دستور کار قرار گرفت. گزارش گروه “گروه مشاور برنامه ریزی” (Planning advisory Group) در سال 1965 با عنوان “آینده طرح های توسعه و عمران” انتشار یافت که نظرات و تصمیمات آن، که مبتنی بر رویکرد سیستمی بود، به تصویب قانون برنامه ریزی شهری و روستایی منجر شد (مهدی زاده و دیگران،79:1382).

بطور کلی می توان گفت که درطول دو دهه 1960و 1970 ،مجموعه نظریه ها و تجارب شهرسازی در کشورهای غربی به سمت رویکردی متمایل شد که می توان آنرا “رویکرد سیستمی در برنامه ریزی” نامید. این رویکرد، اگرچه از از نظام واحد و یکپارچه ای برخوردار نبوده، ولی محتوای اصلی و اهداف نهایی آن در مجموع، به سمت دوری از برنامه ریزی جامع_عقلی، برنامه ریزی صرفاً گالبدی و پیگیری اهداف اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و تلفیق برنامه ریزی و مدیریت معطوف بوده است. از دیدگاه نظریه سیستمها، شهر یک سیستم اجتماعی پویا و باز است که در آن سه سطح از حرکت مکانیکی، زیستی و اجتماعی درهم آمیخته و با انواع فراسیستمها و زیر سیستمهای متعدد در ارتباط است و برنامه ریزی شهری نیز بیش از مطالعات جامع به “جامع نگری” یعنی درنظر گرفتن کلیت و تمامیت شهر و ارتباط آن نیاز دارد، و به همین دلیل نمی توان تمام حیات آنرا در چارچوب یک “طرح جامع” شناسایی کرد و روند دقیق تحولات آنرا طبق نقشه ها و جداول کاربری کاربری زمین تحت نظر و هدایت درآورد.از این نظر، برنامه ریزی سیستمی، بیشتر بر شناخت کلیت و عناصر تعیین کننده حیات شهر تکیه دارد تا بر شناخت تفصیلی اجزاء آن (همان:80).

نگرش سیستمی به شهرها، مناطق و مدیریت آنها می تواند نتایج قابل ملاحظه ای در تجربه برنامه ریزی داشته باشد.این شیوه نگرش چارچوب مشخصی برای این وظیفه مستمر و مداوم فراهم می سازد و ارتباط لازم بین اجزاء متعدد فرآیند برنامه ریزی بوجود می آورد ( برایان مک لاین،316:1385).

بنابراین از دستاوردهای مهم رویکرد سیستمی در برنامه ریزی شهری می توان از یک طرف به تحولی اشاره کرد که در مفهوم فرایند برنامه ریزی به عنوان یک “الگوی خطی” به سمت “الگوی چرخه ای” ایجاد کرده و از طرف دیگر ایجاد این نگرش که برنامه ریزی برای یک شهر نمی تواند به طور مجرد و جدا از شهرها و مناطق دیگر انجام پذیرد و مستلزم یک نظام یکپارچه از سطوح مختلف برنامه ریزی فضایی است.درواقع  با توجه به نقش مسلط برنامه ریزی جامع _ تفصیلی که بر اصول برنامه ریزی آمرانه، کالبدی و قطعی استوار بود، رویکرد سیستمی، تغییری بنیادی در مبنای طرح های شهری به وجود آورد و چشم اندازی تازه در برابر آینده برنامه ریزی شهری گشود.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها