سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

تحلیلی بر طرح جامع شهری و اصول و سابقه آن

طرح جامع شهری

طرح جامع طرح بلند مدتی است که در آن نحوه استفاده از اراضی و منطقه بندی مربوط به حوزه های مسکونی، صنعتی،بازرگانی، اداری، کشاورزی،تاسیسات و تجهیزات شهری، نیازمندیهای عمومی شهری، خطوط کلی ارتباطی و محل مراکز انتهای خط (ترمینال) و فرودگاهها و بنادر و سطوح لازم برای ایجاد تاسیسات و تسهیلات عمومی، مناطق نوسازی و بهسازی و اولویتهای مربوط به آنها تعیین می شود(مجتهدزاده ،1378: 136). طرح جامع طرحی است برای بازنگری ساختار شهر، تبیین گرایشهای توسعه و تعریف اهداف کلی رشد و ترقی جامعه، که به منظور حفظ و ترویج و ارتقای بهداشت، آموزش و رفاه عمومی، پیشنهادها و سیاستهایی ارائه نموده و درجهت اجرای آنها استانداردها و ضوابطی تدوین می نماید (سعیدنیا، 1382: 37). و ضوابط و مقررات مربوط به کلیه موارد فوق و همچنین ضوابط مربوط به حفظ بنا و نماهای تاریخی و مناظر طبیعی، تهیه و تنظیم می‌گردد. در واقع طرح­های جامع توسعه شهری مهم­ترین ابزار در هدایت رشد شهرها و نظارت بر کنترل نحوه استفاده از اراضی می­باشند، این طرح ها وظیفه طرح­ریزی کالبدی و هدایت توسعه شهر را برای یک دوره بیست ساله بر عهده دارند. این طرح ها باید اهدافی روشن داشته باشند و بتوانند پایه طرح­های محلی قرار گیرند و قابلیت بازنگری دائم و انطباق با شرایط جدید، ناشی از رشد سریع شهر را داشته باشند.

اصول طرح جامع

اصولی که در تهیه طرح های جامع مورد توجه و تأکید قرار می گیرند عبارتند از:

1-برنامه ریزی جامع کاربری زمین

2-برنامه ریزی جامع حمل و نقل

3- برنامه ریزی جامع کاهش آلودگی و حفظ محیط زیست

4-برنامه ریزی برای ارتقاء کیفیت فضای شهری( مهندسین مشاور شارمند، 1379: 80-79).

اصولی کردن نحوه استفاده از زمین و ضابطه­مند نمودن تراکم­ها، تفکیک زمین، احداث بنا، منطقی نمودن توسعه معابر، میادین و فضاهای شهری یکی از اهداف اصلی تهیه طرح­های توسعه و عمران شهری می­باشد. در این راستا سیاست­گذاری­های مختلف جهت نیل به اهداف مذکور از طرف تهیه­کنندگان این طرح­ها صورت می­گیرد.

هر طرح توسعه و عمران جهت هدایت و کنترل توسعه شهری در راستای اهداف، راهبردها و سیاست­های متخذه، ساختاری را پی می­ریزند تا مدیریت امور به شکل هر چه اصولی­تر، ضابطه مند­تر و منطقی­تر انجام شود (مهندسین مشاور زیستا، 1383: 6).

 

 سابقه طرح های جامع

اولین قانون شهرسازی ایران در سال 1312 از تصویب مجلسین گذاشت. این قانون مربوط به احداث و توسعه معابر و خیابان ها نام داشت، در سال 1320 قانون مذکور تحت عنوان قانون توسعه معابر اصلاح گردید و مورد تجدید نظر قرار گرفت. تغییرات فیزیکی در دهه 1320 به تبعیت از اقدامات بارون هوسمان در پاریس در قرن نوزدهم  و بدون توجه به نتایج اقتصادی و اجتماعی آن در ایران خصوصا تهران انجام شد که الگوی مدرن سازی را دنبال می کرد. هدف اصلی این تغییرات ایجاد شهرهایی مشابه با نمونه های غربی بود. در سال 1309 شهر جدید سلماس و طرح جدید شهر همدان که شامل یک میدان مرکزی و شش خیابان در شعاعی منشعب از آن در سال 1310 به اجرا درآمد(دهاقانی، 1373: 470). پس از آن اقدامات و اصلاحات عمرانی شهرها در قالب برنامه های عمرانی اول تا پنجم ادامه یافت، به طوری که اولین شهری که طرح جامع آن توسط شورای عالی شهرسازی مورد تصویب قرار گرفت، بندر لنگه در سال 1344 بود و طرح جامع شهر تهران در سال 1348 تهیه گردید. در تیر ماه 1352 قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی به تصویب رسید و در همین دهه اصطلاح حوزه نفوذ و ضرروت بررسی آن طی قراردادهای طرح های جامع شهری که بین وزارت مسکن و شهرسازی و مهندس مشاور بسته می شود، شکل گرفت و رواج یافت(همان، 474).

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها