سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

 استعدادیابی توسعه مناطق جهت توسعه درونزای شهری

 

 استعدادیابی توسعه مناطق جهت توسعه درونزای شهری

در اين مرحله با استفاده از ويژگي هاي جغرافيايي و خصوصيات شهري به تبيين و ترسيم بخش هاي شش گانه در منطقه شهري پرداخته شده و به کمک آن استعداد توسعه در هر بخش مشخص می گردد. اين نوع طبقه بندي منطقه بر اساس استعداد توسعه سبب مي گردد تا رويکرد برخورد با هر بخش بر اساس هويت آن مطرح شود. این مناطق شش گانه عبارتند از :

 فضاي باز حفاظت شده (O1)

فضاي باز حفاظت شده همانطور که در فصل قبل شرح داده شد شامل اراضي کشاورزي، بيشه زارها و جنگل ها، سکونتگاه هاي حيات وحش و تالاب ها مي باشد. در اين مرحله پس از تعيين انواع زمين هاي واجد شرايط در اين گروه با ترکيب لايه هاي GIS محتوي هر يک، حد ومرز اين بخش تعيين مي گردد.

براي بدست آوردن اين محدوده ابتدا از نقشه کاربري زمين، زمين هاي کشاورزي، مراتع و نقشه  آب هاي جاري بدست آمد، سپس با کم کردن اين مناطق از نواحي شهري، لايه نهايي بدست می آید که شامل تمامي اراضي است که مستلزم حفاظت و حفظ در توسعه آتي مي باشد.

 

 فضاي باز فاقد استعداد توسعه (O2)

اين بخش شامل زمين هايي است که بايد غير قابل توسعه باشند ولي اکنون خلاف آن است. مانند بيشه زارها، دشت هاي سيلابي، زمين هايي با شيب زياد و اراضي واقع در انواع حرايم که ساخت و ساز در آن ها غير مجاز است ولي فاقد حفاظت قانوني مي باشند. اين بخش در واقع يک بخش گذار است که اراضي واقع در آن به طور تدريجي حقوق مالکيت توسعه را به بخش فضاي باز حفاظت شده (O1) واگذار مي کنند.

 

تعيين و ترسيم بخش هاي ساخته شده و واجد استعداد توسعه مجدد (G4)

در اين مرحله با استفاده از تراکم شبکه معابر در واحد سطح، هويت مکاني بخش هاي ساخته شده مشخص مي گردد. شبکه معابر به مانند استخوان بندي شهر ابزار مناسبي براي تمايز بين اراضي شهري شده و اراضي روستايي مي باشد زيرا اين مؤلفه چيزي بيش از شبکه ترافيکي را نشان  مي دهد به طوري که وجود شبکه نشانه اي از لزوم دسترسي و همچنين وجود تأسيسات شهري است. از اين رو مهم ترين عامل تفکيک بخش ها در اين مرحله تراکم اين مؤلفه در متر مربع قرار داده شده است.

در اين منطقه با حرکت از بالا به پايين، ميزان تراکم معابر افزايش و اندازه بلوک ها و قطعات کاهش مي يابد و به تبع آن هويت مکاني از بافت روستايي به بافت متمرکز شهري نيل مي گردد. در اين بخش ما نواحي با تراکم معابري بيش از يک متر در متر مربع با حداکثر ويژگي هاي شهري را در بخش G4 قرار مي دهيم و با کم کردن O1 و O2 از آن، آن را تدقيق مي کنيم.

از اين رو در اين مرحله ابتدا توسط تحليلگر فضايي تراکم طول معابر در مقياس سطح را بدست آورده و در نقشه اول اين تراکم ها را به صورت طيف نشان مي دهيم و در نقشه دوم دهک اول پر تراکم را پس از کم کردن (O1) و (O2) از آن محدوه ساخته شده و واجد استعداد توسعه مجدد G4 مي ناميم.

 

ترسيم و تعيين بخش داراي استعداد رشد هدفمند (G3)

بعد از مشخص شدن بخش با تمرکز شهري حداکثر واجد استعداد توسعه مجدد (G4)، در اين بخش سعي مي شود با در نظر گرفتن معيارهاي مقتضي بخشي را ترسيم که علي رغم وجود استعداد توسعه فاقد تمرکز لازم شهري است. از اين رو در اين بخش معيار دسترسي را به عنوان مهم ترين عامل توسعه در نظر مي گيريم. ملاک دسترسي در اين بررسي پياده مي باشد که همانطور که گفته شد در دو مقياس مطرح مي شود يکي شعاع 200 متر معابر اصلي و ديگري دسترسي حداکثر با شعاع 400 متر به تقاطع هاي اصلي. در اين بخش از ميزان حداکثر دسترسي جهت بدست آوردن اراضي واقع در بخش داراي استعداد رشد هدفمند استفاده مي گردد.

  • دسترسي به معابر اصلي: همانطور که وجود راه مهم ترين عامل در رشد شهر مي باشد و با هدفمند کردن آن مي توان به رشد هدفمند دست يافت.
  • دسترسي به تقاطع: تقاطع به عنوان محل برخورد دو معبر اصلي داراي استعداد بالقوه اي براي توسعه مي باشد زيرا که حداکثر دسترسي را براي نواحي اطراف خود به ارمغان مي آورد.

 

 تعيين و ترسيم بخش نيازمند رشد کنترل شده (G2)

اين بخش در ادامه بخش قبل به آن دسته از اراضي اختصاص دارد که گرچه در مراکز پر تراکم شهري قرار ندارد اما به دليل قرار گيري در نزديکي معابر فرعي داراي استعداد رشد مي باشد اما براي هدايت توسعه نيازمند کنترل مي باشند.

همانند بخش قبل در اين مرحله نيز معيار تعيين و ترسيم بخش دسترسي مي باشد با اين تفاوت که اين بار دسترسي استاندارد با شعاع 150 متر براي اين منظور استفاده مي گردد. مبناي دسترسي در اين مرحله معابر و تقاطع هاي فرعي و مراکز فعاليت محلي مي باشد.

روش تقسيم اين بخش به منطقه هاي عرضي بسيار به بخش G3 شباهت دارد. با اين تفاوت که در اين بخش به جاي استفاده از شعاع حداکثر دسترسي از شعاع استاندارد (150 متر) دسترسي استفاده مي شود. فاکتورهاي تعيين کننده در اين بخش عبارتند از :

  • فاصله از معابر محلي: اراضي واقع در حريم آن در منطقه شهري (T-4) واقع مي شوند.
  • اراضي واقع در حرايم زيست محيطي: روش تعيين و نحوه برخورد با اين مؤلفه دقيقاً مشابه بخش G3 است با اين تفاوت که اراضي واقع در اين حرايم در منطقه حومه شهري (T-3) واقع مي شوند.

  

 تعيين و ترسيم بخش با استعداد رشد محدود (G1)

اين مرحله که آخرين مرحله از تعيين بخش هاي شش گانه منطقه اي مي باشد به اراضي مي پردازد که گرچه در مراکز شهري واقع مي باشند و جزء محدوده هاي ساخته شده به حساب مي آيند ولي فاقد استعداد لازم جهت توسعه هدفمند مي باشند و عملاً فاقد جذابيت هاي لازم جهت رشد شهري مي باشند. اين بخش کليه اراضي باقي مانده در محدوده که در هيچ يک از بخش هاي پنج گانه پيشين جايي نداشته اند را در بر مي گيرد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها