سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

عرصه ها و واحدهای سیاست گذاری بافت های ناکارآمد شهری

عرصه ها و واحدهای سیاست گذاری بافت های ناکارآمد شهری

عرصه ها و واحدهای سیاست گذاری بافت های ناکارآمد شهری

با فرا رسیدن 17 اکتبر سال 2016 و برگزاری اجلاس هبیتات سه در شهر کیتو در کشور اکوادور سه دهه از کوشش های نظری و تجربی برای نیل به توسعه پایدار شهری و تامین مسکن پشت سرگذاشته می شود. موضوع اصلی این نشست دستور کار شهری جدید انتخاب شده است. هبیتات یک در سال 1976 درونکوور کانادا با طرح موضوع “سرپناه برای همه” تلاش کرد که به بخشی از مشکلات حل نشده توسعه شهری و تامین مسکن گروه های کم درآمد در کشورهای توسعه یابنده پاسخ گوید. این اجلاس سرآغازی بود برای به رسمیت شناختن نیاز به سکونتگاه های شهری پایدار ، و رشد سریع شهر نشینی در کشورهای در حال توسعه که کمتر از سوی جامعه جهانی مورد توجه قرار گرفته بود. در همین دوره جهان شاهد رشد فزاینده و سریع مهاجرت به شهرها و نیز افزایش جمعیت شهری به دلیل رشد طبیعی و همچنین پیشرفت های پزشکی بود. تا این زمان نسبت شهرنشینی حدود 34 درصد در جهان بود.

به رسمیت شناختن تامین سرپناه و روند شهری شدن به مثابه رویکردی جهانی که باید به شکل جمعی به آن پرداخته شود و تاسیس مرکز اسکان بشر (UNCHS-Habitat) از دستاوردهای آن محسوب می شود. در شرایطی که هنوز رشد شتابان جمعیت شهری کشورهای در حال توسعه ابعاد مهمی به خود نگرفته بود.

ده سال بعد در هبیتات دو ( استانبول ) ، زمانی که نسبت شهرنشینی در جهان به حدود 45 درصد رسیده بود ، باردیگر تعهدات هبیتات یک مورد تایید قرار گرفت . رهبران جهان دستور کار هبیتات را به مثابه برنامه جهانی اقدام عملی برای تامین مسکن کافی برای همه ، همراه با مفهوم توسعه پایدار سکونتگاه ها و پیش برنده توسعه در جهان در حال شهری شدن را تصویب کردند. نتایج مهم این نشست عبارتند از :

  • شهرها به مثابه محرک رشد جهانی
  • توسعه شهری به عنوان فرصت
  • تاکید بر نقش قوی تر مقامات محلی
  • شناخت قدرت مشارکت اجتماعی

اکنون و در واپسین ماه های سال 2015 ، نسبت جمعیت شهری جهان به مرز 54 درصد نزدیک می شود. کل مساحت شهرهای جهان شامل دو درصد از مساحت قاره های جهان می شوند ولی حدود 70 درصد محصول ناخالص داخلی ، بیش از 60 درصد مصرف انرژی ، 70 درصد از گاز های گلخانه ای ، و همچنین حدود 70 درصد پسماندها را به خود اختصاص می دهند. ولی هیچ کدام از این واقعیت قدرت دگرگون ساز توسعه شهری را به مثابه محرک توسعه و کاهش فقر تغییر نمی دهد.

دستورکار هبیتات در کنفرانس استانبول در سال 1996 تحت عنوان هبیتات دو مورد پذیرش و تصویت 171 کشور قرار گرفت . دستاورد این کنفرانس با تاکید بر رویکردهای مشارکتی به منظور تحقق ” مسکن مناسب و کافی برای همه ” رویکرد توانمند سازی را چند گام به جلو برد . در همین چارچوب از دولت ها خواسته شد که به عنوان یکی از شرکای امر توانمندسازی زمینه های حضور و مشارکت تمامی دست اندرکاران stakeholders را از جمله مقامات محلی ، سازمان های غیر دولتی ، و بخش خصوصی را ایجاد و تقویت کنند . رویکردهای کل نگر Holistic، فراگیر Inclusive، و مشارکتی Participatory به عنوان اجزایی ضروری و لاینفک از اجرای برنامه ها و سیاست های موفق تامین مسکن تلقی شدند ؛ از سوی دیگر چنین رویکردهایی به شالوده و بنیان مفهومی را پی ریختند که عموما از آن به عنوان ” حکمروایی شهری مطلوب ” یا به عبارت دیگر نظام جامع و کارآمد مدیریت شهری Good Urban Governance نام برده می شود.

دستور کار شهری جدید در نشست سال 2016 در کیتو به تصویب خواهد رسید که بیانگر سه دهه تجارب حاصل در زمینه تامین سرپناه و خدمات پایه به ویژه برای گروه های کم درآمد است.

این نکات در ابتدای باز اندیشی درباره هبیتات سه مورد تاکید قرار گرفته اند:

  • استقبال از توسعه شهری در تمامی سطوح آن ، تدوین سیاست های مناسب تر می تواند توسعه شهری در امتداد توسعه کالبدی ، ایجاد پیوند میان بخش های رسمی و غیر رسمی ، بخش های برون شهری و مناطق روستایی و کمک به حکومت ها برای چاره جویی در قبال چالش ها را از طریق چارچوب ها سیاست گذاری توسعه در مقیاس محلی و ملی امکان پذیر سازد.
  • ایجاد پیوند بین برابری و دستور کار توسعه . با تبدیل برابری به یکی از مباحث عدالت اجتماعی ، امکان دسترسی به فضای عمومی ، گسترش موقعیت ها و افزایش برخورداری از منابع طبیعی و فرهنگی تضمین می شود.
  • حمایت از توسعه برنامه ریزی شهری و گسترش کالبدی برنامه ریزی شده.
  • تصمیم گیری درباره این موضوع که چگونه توسعه شهری پایدار از اهداف توسعه پایدار مرتبط با آن حمایت خواهد کرد.

برای تدارک برگزاری هبیتات سه و دستور کار شهری جدید مجموعه از اسناد حاوی عرصه های مهم پژوهشی ، یافته های مهم ،نیازهای پژوهشی و عنوان های مرتبط با مسکن و توسعه شهری پایدار در شش گروه تهیه شده است که عبارتند از:

جدول 1- عرصه ها و واحدهای سیاست گذاری هبیتات سه و دستور کار شهری جدید مرتبط با مسکن و توسعه شهری پایدار

عرصه ها واحد سیاست گذاری
  1. انسجام اجتماعی و عدالت –

شهرهای قابل سکونت

 

    1. حق به شهر و شهرها برای همه
    2. چارچوب اجتماعی – فرهنگی شهری
  1. چارچوب های شهر

 

2-1- سیاست های ملی شهری

2- 2- حکمروایی شهری ، توسعه نهادی و ظرفیت ها

2-3- تامین مالی شهرداری و نظام مالی محلی

  1. توسعه فضایی

 

3-1 راهبردهای فضایی شهری :

بازار زمین ، گسست کالبدی

4- اقتصاد شهری 4-1- راهبردهای توسعه اقتصاد شهری
5- اکولوژی شهری و محیط زیست 5-1- تاب آوری اکولوژی شهری
6- مسکن شهری و خدمات پایه 6-1-خدمات شهری و فناوری

6-2- سیاست های مسکن

برای هر یک از این عرصه های شش گانه یک یا چند واحد سیاست گذاری انتخاب شده است. در چارچوب همین واحد ها تعدادی گزارش های موضوعی تهیه شده است که نشان دهنده تجربه گذشته و موضوع های مهم ومستلزم راهکارهای جدید است ، به نحوی که در جمع بندی نهایی بتوانند در تدوین دستور کار هبیتات سه ملحوظ شوند.

جدول 2- عرصه ها و واحدهای سیاست گذاری هبیتات سه و دستور کار شهری جدید مرتبط با مسکن شهری

عرصه پژوهشی واحد سیاست گذاری گزارش های موضوعی
6- مسکن شهری و خدمات پایه 6-1-خدمات شهری و فناوری

6-2- سیاست های مسکن

  1. زیر ساخت های شهری ، خدمات پایه به انضمام انرژی
  2. حمل و نقل و پویایی
  3. مسکن
  4. شهرهای هوشمند
  5. سکونتگاه های غیر رسمی

 

* عرصه ششم دو گزارش موضوعی و مرتبط با اسکان غیر رسمی و محله های فرودست شهری دارد که عنوان آنها عبارتند مسکن و سکونتگاه های غیر رسمی . این گزارش ها ساختار مشابهی داردند ( واژگان کلیدی، مفاهیم اصلی ، ارقام و واقعیت های مهم ، خلاصه مباحث مهم ، محرک های اصلی برای اقدام عملی ، برنامه های هبیتات )

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها