خرید فالوور اینستاگرام خرید لایک اینستاگرام
خانه / شهرسازی / سرزمین پایدار : برنامه ریزی و مدیریت آمایش سرزمین

سرزمین پایدار : برنامه ریزی و مدیریت آمایش سرزمین

برنامه ریزی و مدیریت آمایش سرزمین

مدیریت آمایش سرزمین: دخالت و دست کاری به هنگام در فرایند پیشرفت، افزایش بن مایه های(منابع) سرمایه ای، نیروی انسانی، دارایی های همگانی، ژرف کردن تمرکززدایی و مدیریت سرزمین.

دو محور پایه ای درگردانندگی و مدیریت آمایش سرزمین:

– یکی به کارگیری فرایند برنامه ریزی برای سازماندهی فرامونی(فضایی) بهینه، کارآ و زیبایی شناسانه کانون های زیست وکار، زیرساخت ها و پهنه های زیست بومی و گیتایی(طبیعی)، برپایه فرهنگ هازمان(جامعه) و درونمایه(زمینه) های هازمانی(اجتماعی)

– ودیگری، به کارگیری، پشتیبانی و رسمیت بخشیدن به جایگاه سامان(نظام) برنامه ریزی و پایش (نظارت) در فرایند پیشرفت سرزمینی و مدیریت آن 

کارگردانی و مدیریت آمایش سرزمین، پاسخ گوی چالش هایی است که باید در راستای ترتیب و سامان هازمانی، برای مردم، ازمیان برداشته شوند، مانند پاسخ گویی به چالش های کالبدی ناشی از بی هویتی و هرج ومرج در جانمایی کارکردهای اندازه داری(اقتصادی) و هازمانی(اجتماعی) و نیازهای پیشرفت شهری و پاسخ گویی به نیازهای کارکردی، به جای پافشاری بیش ازاندازه برزمینه های کالبدی دربرنامه های سرزمینی(منطقه ای).

مدیریت آمایش سرزمین، باید از برخی پندارپردازی ها، ترس ها، خوشایندهای دلخواه مردم، توان مالی، بودجه و کارکردگرایی در پیشرفت سرزمینی، پیروی نماید:

– پندارپردازی: پنداشت برپایی پیوند راستین میان فرهنگ چیره و خرده فرهنگ ها، خواسته های اجتماعی داراها و ندارها، برنامه ریزی آمایشی و دگرگونی های هازمانی(اجتماعی) برای آفرینش سرزمینی دلپذیر برای زیست وکار، با دردید گرفتن دلبستگی های مردم درسازماندهی فرامونی سرزمین، با برپایی امنیت، بهبودی و زمینه های زیست بومی، همگام با آرمان های همگانی                             

– ترس از دگرگونی های پیش بینی نشده: همان گونه که آرمان های همگانی، افزایش می یابند، ازهویت دار بودن فرامون های سرزمینی کاسته می شود و گرایش به پایش فرامون ها و ویژه شدن برخی فرامون ها برای گروهی از مردم، بالا می رود. مدیریت آمایش سرزمین باید دردید داشته باشد که از کاربری های درپیوند با تولید، گسارش(مصرف) و میانکنش های هازمانی است که فرامون های همگانی شکل می گیرد و همان گونه که فرامون های همگانی، دگرگونی می یابند، فرامون های ویژه گروه های مردم و پیوند های میان آنها نیز دگرگونی می یابند. دراین راستا، پایش هازمانی، باهمگانی کردن فرامون های سرزمینی، برای بهره گیری همه لایه های هازمانی، تلاش در ارج گذاری به ناهمسانی ها و برنامه ریزی با دیدن درونمایه های سرزمینی و جنبش نگهداری از گیتی(طبیعت) و زیست بوم های رام نشده(حیات وحش) که سبب پاسداری از ارزش های هازمان و سرزمین می شود، دارای برجستگی فراوان است.

– درزمینه زیبایی شناسی: انگاره پردازی(طراحی) فراگرد(محیط)های گیتایی، انسان ساخت و زیست بوم ها با دیدن خواسته های مردم و برای برپایی فرامون های آسایش و آرامش برای مردم درزمینه های سیما یا شکل و چشم انداز و دورنماها

– کارکردگرایی: به کاربستن راهبرد آفرینش سرزمینی برای زیستن، با بهره گیری از برنامه ریزی هازمانی، همکاری و خودیاری مردم، برپایی کانون های زیست شهری و روستایی و مددرسانی به لایه های ندار هازمان، جان بخشیدن به چشم اندازهای هازمانی درکنار دورنماهای گیتایی و برجستگی دادن به درونمایه های هازمانی در برنامه ریزی آمایش سرزمین، درچارچوب یک برنامه کار، شامل بسیج بن مایه های مالی، سرمایه ای و بودجه ریزی سنجیده

درباره ی a.esmailzadeh

مطلب پیشنهادی

سرمایه اجتماعی اسلامی و توسعه اقتصادی

سرمایه اجتماعی اسلامی و توسعه اقتصادی دکتر رحمان سعادت[۱]، دکتر حمیدمسجدسرایی[۲] چکیده در این تحقیق …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *