سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

سرزمین پایدار : برنامه ریزی و برابری، گونه گونی(تنوع) و بهبودی جامعه(هازمان)

برنامه ریزی و برابری، گونه گونی(تنوع) و بهبودی جامعه(هازمان)

بهبودی هازمان(جامعه): افزایش مجال کار(فرصت اشتغال)، گسترش زیرساخت های آسایش و آرامش مردم و دادگرانه نمودن پویش های پیشرفت، برای این آرمان ها، آن چه که در برنامه ریزی، برجستگی می یابد، مردم سالاری است.

پیشرفت درهر هازمان با شکل بخشیدن به ساختارهای پیشران و رفتارهای نهادی پا می گیرد.  ساختارهای پیشران، به گونه دستگاه های دیوان سالار و رفتارهای نهادی، درچارچوب فشارهای اندازه داری(اقتصادی) و سیاسی، بازتاب می یابند. این کنشگرهای ساختاری- رفتاری هستند که درآفرینش برابری هازمانی(اجتماعی)، مجال های گزینش و بهبودی هازمان، برجستگی فراوانی دارند.

پیروی پیشران ها و رفتارها از هر یک از کنشگرهای فرآوری{هزینه هر یکاد(واحد) از دستیاری ها (خدمات)}، بازدهی ویژه کردن بن مایه ها(تخصیص منابع) و برابری(پخش همگانی دستیاری ها)،  نشانه های نادرست برای برپایی برابری، گونه گونی و بهبودی نهش های(اوضاع) هازمان در بهره گیری مردم از آسایش(رفاه) هازمانی می باشد.  

دربرابر، کنشگرهای ساختاری- رفتاری، با به کارگیری سازوکار برنامه ریزی، سه ویژگی پایه ای را برای برپایی برابری، مجال گزینش و بهبودی هازمان، می توانند نهادینه نمایند:  

–  نهادینه کردن برنامه ریزی، پایش و ارزیابی انجام برنامه ها

–  تمرکززدایی مدیریتی و سیاسی

–  بهره گیری از بازار، سامانه های شبه بازار و هماوردی(رقابت)، برای خدمات همگانی، میان نهادهای مردمی، دولتی و همگانی

دربرنامه های سرزمینی(منطقه ای)، پیشینه های بسیاری دیده می شود که بیانگر آن است که تنها ساماندهی سامان های کالبدی، جایگاه برجسته ای در زندگی مردم ندارد و رفتار مردم تنها درچارچوب ساختار فرامونی(فضایی)- کالبدی، شناسایی نمی شود، بلکه با پیوندهای اندازه داری، هازمانی و  فرهنگی نیز پیوستار دارد. در کنار فرایندهای ساختاری- کالبدی سرزمینی، و شاید بیشتر از آنها، این فرایندهای هازمانی، درآمد، کار، سواد، سن و جنس، فراخوی(اخلاق)، مذهب و گرایش های سیاسی، نیز هستند که شیوه ها و سبک های زندگی مردم راسامان می بخشند. بنابراین در برنامه های سرزمینی، باید درپی آن بود که فهمید، مردم چگونه زندگی می کنند، چه می خواهند و چه چالش هایی دارند که باید ازمیان بروند. 

برنامه آمایش سرزمین، برای ازمیان برداشتن چالش های مردم و برای کمک به آنها برای دست یافتن به آرمان هایشان، زمینه های سازماندهی ساختار کالبدی را درکنار زمینه های هازمانی ، اندازه داری و فرهنگی، درجای مناسبش می گذارد. به بیان دیگر، این درست است که زمینه های هازمانی، نیازمند بیان و بازتاب کالبدی هستند، اما ساختار کالبدی سرزمین، باید پاسخگوی نیازهای هازمانی مردم باشد و درچارچوب آن چه مردم می خواهند، انگاره پردازی(طراحی) شود.

برنامه ریزی سرزمینی، می تواند بخواهد که مردم و شیوه های کار و زندگی شان دگرگون شود، اگر بتواند به آنها نشان دهند که الگوی رفتاری کنونی شان، کارآیی ندارد و پیشروانه نیست. دگرگون کردن نهش های زندگی مردم، کار دشواری است، مگر آن که خودشان بخواهند. اما همواره، آرمان های هازمانی و خواسته های پیشرفت هازمان، ازسوی رهبران، مدیران و نمایندگان مردم، تدوین می شود.  دراین بین، خویشکاری(مسئولیت) برنامه ریزی آمایش سرزمین، ازمیان دو زمینه نمایان می شود:

– یکی، آگاهی دادن، کمک به روشن اندیشی و گسترش دادن گستره پنداشت و گزینش مردم برای شناخت و پذیرش آرمان ها و خواسته های پیشگامانه و پیش روانه درفرایند پیشرفت و رشد اندازه داری- هازمانی

– و دوم، تدوین و آماده سازی راهبردها و برنامه های اجرایی برای یاری رساندن مردم و هازمان در رسیدن به آرمان ها و خواسته های پیشرفت سرزمینی.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها