سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

جمع بندی مطالب دستور کار 21 آینده مشترک.

جمع بندی مطالب دستور کار 21 آینده مشترک.

1.اقدامات انجام شده در مورد تخریب لایه اوزون

کنوانسیون وین در سال 1985 برای حفاظت از لایه اوزون توسط سازمان ملل متحد و دیگر کشورها تدوین شد و در سال 1987 پروتکل مونترال توسط 46 کشور پذیرفته شد , طبق برنامه های پروتکل مونترال و کنوانسیون وین , اکثر کشورهای صنعتی و نیمه صنعتی از متعهدان کنوانسیون وین و پروتکل مونترال می باشد , طبق پروتکل مونترال اکثر کشورهای توسعه یافته تعهد کرده اند که به تولید و مصرف مواد مخرب لایه اوزون (cfc ها , هلون ها , تتراکلرید کربن ) در سال 2000 خاتمه دهند و کشورهای در حال توسعه را از نظر مالی و تکنیکی حمایت کنند , همچنین طبق این پروتکل مقرر شده است کشورهای در حال توسعه نیز با 10 سال تاخیر در سال 2010 به مصرف مواد مذکور خاتمه دهند.

اقدامات انجام شده در ایران

ایران در سال 1369 به کنوانسیون وین و پروتکل مونترال ملحق شد که به طور رسمی از سال 1373 کار خود را آغاز کرد, مرکز حفاظت لایه اوزون تاکنون کارهای بسیار زیادی در این راستا انجام داده است به عنوان مثال 175 واحد یخچال سازی مجهز به فناوری سازگار با لایه اوزون موسوم به R134  شده در صورتی که قبلا R12 ( مخرب لایه اوزون ) استفاده می شد. 400 واحد تعمیرگاه کولر خودرو و یخچال نیز مجهز به امکانات و تجهیزات سازگار با لایه اوزون شده اند , در بخش کشاورزی متیل بروماید حذف شده است ( این ماده مخرب لایه اوزون بود و برای ضد عفونی کردن خاک و محصولات کشاورزی استفاده می شد ) ,آگاه سازی ار طریق ایجاد کارگاه های آموزشی نیز از دیگر کارهای دفتر حفاظت لایه اوزون بوده است.

2.برنامه مناطق دریایی

برنامه ی محیط زیست UN ، برنامه ای را برای مناطق دریایی با هدف ایجاد یک سیستم جامع عهدنامه ها و قرارداد برای هر منطقه راه اندازی کرده است.که اولین قرار داد این سیستم مربوط به حفاظت از دریای مدیترانه در برابر آلودگی می باشد.پیمان اصلی تخلیه ی دریای مدیترانه از کشتی ها و هواپیماهاست و توافق دیگر مربوط به مبارزه با الودگی ها در دریای مدیترانه است.)روغن و مواد مضر دیگر(

پنج توافق دیگر ، مربوط به آلودگی از منبع زمینی ( relate to pollution from land-based source) ،مناطق محافظت شده ی ویژه ی مدیترانهmediterranean specially protected areas) )، آلودگی ناشی از اکتشاف و بهره برداری از فلات قاره و بستر اقیانوس و زیر خاک( pollution resulting from exploration and exploitation of the continental shelf and the seabed and its subsoil )، و آلودگی دریای مدیترانه توسط جنبش های فرا مرزی زباله های خطرناک و دفع آنها( and pollution of the mediterranean

sea by transboundary movements of hazardous wastes and their disposal ) امروز، بیش از 341 کشور در 31 برنامه ی مناطق دریایی که تحت نظارت UNEP می باشد ، شرکت کرده اند : دریای سیاه ، کارائیب ، دریای شرق آسیا، شرق آفریقا، دریاهای جنوب آسیا، دریای مدیترانه، شمال شرق اقیانوس آرام، شمال غربی اقیانوس آرام، دریای سرخ و خلیج عدن، جنوب شرق اقیانوس آرام،آفریقای غربی، شش تن از این برنامه ها، به طور مستقیم توسط UNEP اداره می شود.و موافقت نامه های مستقل مشابه با اینها : در محل قطب جنوب، قطب شمال، بالتیک، دریای خزر و شمال شرق اقیانوس اطلس می باشند.

مناطق دریایی دیگری که مشابه نظام پیمان UNEP تنظیم شده اند عبارتند از: خلیج فارس ، آفریقای غربی و مرکزی ، جنوب شرق اقیانوس آرام ، خلیج عدن و دریای سرخ ، کارائیب ، اقیانوس هند و شرق آفریقا و اقیانوس آرام جنوبی.

در اوایل سال 2002 ، هشت کشور از آمریکا آخرین معاهده برای مناطق دریایی را به تصویب رساندند.

(shelton, 2007,P:194)

برنامه ی مناطق دریایی ، در سال 3794 در پی کنفرانس سازمان ملل متحد در سال 3792 که در مورد محیط زیست بشر در استکهلم برگزار شد ، راه اندازی گشت. که یکی از مهم ترین دست آوردهای UNEP در 40 سال گذشته است.

برنامه ی مناطق دریایی با هدف رسیدگی به افزایش سرعت تخریب اقیانوس ها ی جهان و مناطق ساحلی از طریق مدیریت پایدار و استفاده از محیط زیست ساحلی و دریایی با درگیر شدن کشورهای همسایه در اقدامات جامع و خاص برای محافظت از محیط زیست دریایی مشترک خود راه اندازی شده است.

تمام برنامه های منعکس کننده یک روش مشابه هستند،در عین حال دولت ها و موسسات را با توجه به چالش های محیط زیستی خاص خود طراحی می کند.

واحد هماهنگی مناطق ( RCUs ) ، اغلب توسط مراکز فعالیت های منطقه ای ( RACS ) ، به نظارت بر اجرای برنامه ها مانند موارد اضطراری دریایی، مدیریت اطلاعات و کنترل آلودگی می پردازد.

دستور کار 21

 

3.کشورهای موفق در اجرای برنامه های توسعه ی پایدار با تکیه بر مشارکت جوامع محلی

در حالی که امروزه همه شهرها توجه به محیط زیست را برای  بهبود وضعیت اقتصادی یا حتی توریسم شهرهای خود سرلوحه کارهای خود قرار داده اند اما بعضی از آنها از بقیه جلوترند. شهرداران امروز سعی می کنند که در موضوعات مربوط به مبحث پایداری از یکدیگر پیشی بگیرند. در سراسر جهان شهرهای زیادی هستند که خوشبختانه توسط دولت های محلی مسئولیت پذیر اداره می شوند. این دولت ها به چیزهایی مانند فضای سبز یا دوچرخه سواری و حتی سیستم های حمل و نقل دوستدار محیط زیست توجه می کنند.

در فهرست زیر 3 شهر جدیدی معرفی می شوند که می توان مدیریت آینده نگرانه و توجه  فعالان اجتماعی آنها را به موضوع پایداری مشاهده کرد. فعالیتهایی که در این شهرها صورت گرفته است می تواند الگویی برای شهرداران  و همچنین برنامه ریزان شهری دیگر نقاط جهان باشد.

آکرا،غنا

این شهر مانند دیگر همتایان آفریقایی اش به دنبال ایجاد توازن در رشد اقتصادی و توسعه پایدار است، اکرا امسال توانست جذاب ترین شهر فعال در زمینه پایداری در میان شهرهای آفریقایی باشد. این شهر با بکار گرفتن فناوری های نوین ارتباطی و اجرای راهکارهای جدید اقتصادی حالا در قله مراکز اقتصادی آفریقا به عنوان شهری سبز است. اکرا این موفقیت خود را با کمک سازمان های مردم نهاد محلی و دفاتر منطقه ای وابسته به سازمانهای بین المللی و شرکتهای بزرگ مخابراتی کسب کرده است که توانستند بهترین مسئولیت پذیری  را در بین جامعه مردمی این شهر ایجاد کنند.

بلگراد،صربستان

پایتخت صربستان معروف به برخورداری  از پرنشاط ترین زندگی های شبانه در میان  شهرهای اروپا است اما در حالی که صربستان برای یکپارچه شدن با اتحادیه اروپا تلاش می کند  فعالان اجتماعی این شهر به دنبال تلاش برای پیدا کردن روشهایی برای کنترل زباله ها و ملزم کردن دولت به پیگیری روشهای کشاورزی پایدار هستند. همچنین آنها تلاش می کنند تا وضع ساختمانهای این شهر را که اکثر آنها پیش از سال 1980 بنا شده اند را ساماندهی کنند.

ناپل، ایتالیا

در حالی که رم در آتش سیاست می سوخت، ناپل با بحران زباله ها مواجه شده بود. فعالان اجتماعی این شهر ابزارهای رسانه ای جدید و سیستم های هماهنگی اجتماعی قدیمی را برای پاکسازی شهرهای خود توسط شهروندان و اشتغال زایی به کار گرفتند. اجتماعات عظیم شهروندان داوطلب برای کمک به پاکسازی شهر و ایجاد گروههایی کوچک اما تأثیر گذار که می خواهند  آبروی شهر را بازگردانند،مثال زدنی است. به پاس موفقیت این تلاشها  آنها امسال میزبان چندین برنامه بزرگ بین المللی مانند نشست شهروندی سازمان ملل هستند.

بیابان زدایی و توسعه روستایی در سایه ی اجرای پروژه بین المللی ترسیب کربن

معضلات زیست محیطی ناشی از تخریب سرزمین و بیابان زایی نه تنها خود تهدیدی جدی برای محیط زیست و توسعه اقتصادی و اجتماعی جوامع انسانی به شمار می رود بلکه تغییر اقلیمی را که از چالش های مهم در توسعه پایدار و فقرزدایی است به دنبال دارد .

افزایش غلظت گازهای گلخانه ای و به خصوص دی اکسید کربن که سبب افزایش گرمای زمین و تغییر الگوی بارش می شود ، کاهش رطوبت خاک و ذخایر آب های زیرزمینی را در پی دارد که ادامه این روند مشکلات غیر قابل جبرانی را برای محیط زیست انسانی پدید می آورد .

طرح ترسیب کربن کشور از اوایل سال 1382 با همکاری برنامه عمران سازمان ملل متحد (UNDP ) و تسهیلات زیست محیطی جهانی (GEF) و دولت جمهوری اسلامی ایران در منطقه حسین آباد غیناب، شهرستان سر بیشه استان خراسان جنوبی شروع شده است و هدف توسعه مدل احیای مشارکتی مراتع و افزایش میزان ظرفیت جذب دی اکسید کربن در مراتع تخریب یافته و همزمان کاهش محرومیت جوامع محلی منطقه را به همراه دارد. در راستای اجرای این پروژه، گروه های توسعه روستا و صندوق های اعتباری خرد به عنوان راهکارهایی جهت کاهش فشار بر منابع طبیعی در روستاهای تحت پوشش این طرح ایجاد شده است.مهم ترين اهداف اجراي پروژه ترسيب کربن در خراسان جنوبي: افزايش ميزان ترسيب کربن، افزايش روحيه مشارکت پذيري در ميان مردم، بهبود شاخص هاي زيست محيطي، بهبود وضعيت اقتصادي و اجتماعي بهره برداران و کاهش خشکسالي و بلاياي طبيعي از جمله مهم ترين اين اهداف است. هدف جهاني اجراي اين طرح ارائه مدل ترسيب کربن در مناطق خشک و نيمه خشک است. هدف ملي از اجراي اين پروژه نيز احياي مناطق تخريب شده دشت حسين آباد سربيشه و بهبود شاخص هاي توسعه انساني است.يکي از مهم ترين دستاوردهاي اجراي پروژه ترسيب کربن در دشت حسين آباد سربيشه کاهش 60 درصدي تخريب مراتع اين منطقه بوده است. با اجراي طرح ترسيب کربن و احياي اراضي تخريب شده ميزان پوشش گياهي منطقه از 10 درصد به 3/22 درصد رسيده است. می توان از افزايش شاخص توسعه انساني از 441 هزارم به 507 هزارم درصد و افزايش شاخص اميد به زندگي در بين مردم اين منطقه به عنوان ديگر دستاوردهاي اين طرح ياد کرد و کاهش تخريب مراتع از 80 درصد به 4/19 درصد مهم ترين دستاورد اجراي پروژه در منطقه بوده است.ايجاد اشتغال مولد، فرهنگ سازي مردم منطقه در راستاي عدم تخريب مراتع، دخيل کردن آنها در کارهاي مشارکتي و مشارکت دادن زنان در اجراي طرح هاي مختلف را از ديگر دستاوردهاي اين طرح عنوان کرد. هدف از اجراي اين طرح، توسعه مديريت پايداردر عرصه هاي منابع طبيعي با مشاركت بهره برداران و روستاييان ،ارتقاءمشاركت مردم با ايجاد تعاوني هاي كوچك و سودده است. در راستای این طرح با ايجاد اشتغال در بين روستاييان باعث مي گردد كه روستاييان هم در حفاظت و توسعه منابع طبيعي مشاركت داشته باشند و هم با ايجاد اشتغال براي روستا نشينان در آمد زايي ايجاد گردد. مشارکت اجتماعي و محلي از دستاوردهاي جانبي پروژه است که براي تحقق آن برنامه هاي مختلف فرهنگي آموزشي، اقتصادي و… اجرا شد و تشکيل صندوق خرد اعتباري با هدف اعطاي وام، ايجاد اشتغال، توانمندسازي جوامع روستايي و حفظ سرمايه هاي منابع طبيعي از آن جمله است. تشكیل گروههای روستایی و بیمه مرتع از نكاتی است كه در این پروژه ها دیده می شود و جلب توجه می كند.

اهمیت مراتع از نظر ترسیب کربن

تعریف: “ترسیب کربن به عنوان بخشی از چرخه کربن است. چرخه کربن واژه ای است که برای تشریح تبادل کربن به شکل های گوناگون مانند دی اکسید کربن میان جو، اقیانوس ، زیست کره خشکی و رسوبات زمین شناسی می پردازد که به صورت تبادلات اندک بین منابع اتفاق می افتد”.دپارتمان انرژی ایالات متحده به شرح زیر ترسیب کربن را تعریف می کند:می توان تسخیر و حفظ کربنی که از اتمسفر آزاد می شود یا دراتمسفر می ماند را ترسیب کربن نامید. منظور از تسخیر، جلوگیری از انتشارات کربن تولید شده در فعالیت های انسانی به اتمسفر از راه حفظ و تبدیل آنها به ذخیره ای مطمئن یا حذف کربن اتمسفری به شیوه های مختلف و نگهداری آن است.

ترسیب کربن و مراتع

کربن عمده ترین عنصر گازهای گلخانه ای محسوب می شود که ترسیب آن توسط فرآیند فتوسنتز و از طریق گیاهان ساده ترین و ارزان ترین راهکار ممکن برای کاهش سطح این گاز اتمسفری است. پوشش گیاهی با بافت چوبی توانایی ترسیب کربن بیشتری دارد و این در مراتع خشک بیشتر شامل فرم رویشی بوته ای است.

 

ضرورت ها ی این پروژه :

1 – رابطه دو سویه محرومیت و بیابانزایی:

پایین بودن سطح درآمد ساکنین مناطق بیابانی و بویژه دامداران، ضرورت محرومیت زدایی را با هدف حفاظت پایدار مراتع روشن می نماید. لذا پروژه موضوع آموزش فعالیت های اشتغالزا را با دو هدف رفع محرومیت و نیز ایجاد منابع درآمد جایگزین به منظور کاهش تعداد دام وابسته به مراتع انجام داده است.

2 – استفاده از سوخت های فسیلی:

یکی از دلایل عمده تخریب مراتع در سطح روستاها نبود سوخت فسیلی (نفت و گاز) و یا محدودیت دسترسی به آن می باشد . ترویج بهره گیری از انرژی های جایگزین نظیر تنور گازی بجای تنور سنتی و استفاده از انرژی های نو مانند انرژی خورشیدی باعث کاهش بوته کنی و حفاظت بیشتر از مراتع خواهد شد.

3 –  احیای مشارکتی مراتع:

می بایست بهره برداران مراتع در کلیه مراحل تصمیم گیری، شامل تعیین بذر و نهال مورد کاشت ، تهیه بذر و تولید نهال، انتخاب عرصه کاشت، نحوه کاشت و مراقبت و در نهایت حفاظت از عرصه ها اظهارنظر و شرکت نمایند.

4 –  افزایش سطح آگاهی های مردم:

این مهم با هدف شناخت اهمیت منابع طبیعی و مشارکت فعال در حفظ و احیای آن با انجام برنامه هایی نظیر کلاس سوادآموزی برای زنان و مردان، اجرای برنامه های زیست محیطی در سطح مدارس، بازدید ذینفعان مراتع از پروژه های موفق در سایر نقاط کشور حاصل می گردد.

5 – جامع نگری:

از آنجائیکه این پروژه رویکرد جامع نگر دارد، لذا توسعه زیرساخت ها نظیر ایجاد راه مناسب، مدرسه، بهداشت، توسعه و بهبود روش های و الگوی کشاورزی و غیره را پیگیری می نماید . البته اینکار بعد از تهیه طرح توسعه مشارکتی هر روستا و اعلام آن به مسئولین ذیربط برای اجرا محقق می گردد .

6 – استفاده از نیروی زنان:

از دیرباز بنابه دلایلی زنان و مردان بطور یکسان در اجرای پروژ ه ها دخیل نبوده اند. این پروژه به دنبال تساوی جنسیتی می باشد. به گونه ای که از توان و فکر جامعه مردان و زنان به صورت مشابه استفاده و منافع پروژه به هر دو گروه برسد .

7 – اجرای تعهدات بین المللی:

احیای موفق مراتع حرکت در مسیر انجام تعهدات ج . ا . ایران نسبت به برخی از پیمان های بین المللی نظیر پیمان زیست محیطی کیوتو (ژاپن) درخصوص کاهش گازهای گلخانه ای می باشد .

کشور فیلیپین (نقش اجتماعات محلي در كاهش اثرات بلاياي طبيعي)

در كشور فيليپين، دولت مركزي مسئوليت پاسخ به جبران خسارت و بازسازي سكونتگاه‌هاي انساني پس از بلاياي طبيعي را برعهده دارد. اما به‌دليل حجم بالاي خسارت‌ها، دولت مركزي قادر نيست به‌خوبي از عهدة اين كار برآيد. به‌ همين دليل، سازمان‌هاي غيردولتي نيز وارد كار شدند تا نقش ارزنده‌اي را برعهده بگيرند. اما به‌دليل كمبود منابع و امكانات لازم، اين سازمان‌ها براي انجام كار به‌صورت مطلوب، بر توان و تجربه‌هاي محدود محلي متكي هستند. به‌ همين دليل، نقش اجتماعات محلي در رابطه با مديريت بحران پس از وقوع بلاياي طبيعي، اخيراً افزايش يافته است.

نمونه موفق از چگونگی مشارکت زنان وتأثیر آن در رسیدن به اهداف توسعه پایدار

کمیسیون رودخانه مکونگ(MRC)  یك قرارداد بین دول است که بین چهار کشور پایین دست این رودخانه(کامبوج-لائوس-تایلند-ویتنام) بسته شده است، تا همکاری هایی را در تمام زمینه های توسعه پایدار و مدیریت حوزه رودخانه در مسائلی مانند کشتیرانی، مدیریت طوفان و سیل های رودخانه، ماهیگیری، تولیدات انرژی، حفاظت های زیست محیطی و همچنین توافقات فرهنگی انجام شود. این قرارداد پس از سال ها تلاش به ویژه تلاش های افراد بومی و سازمان های مردمی در سال ۱۹۹۵ منعقد شده است.

یک زن متخصص در مسایل مهندسی آب در این پروژه می گوید: هنگامی که در سال ۱۹۹۶ همکاری با این کمیسیون را آغاز کردم، فقط چند زن در این بخش مشغول به کار بودند، در بخش اداری تعداد قابل توجهی مهندسینی بودند که روی پروژه های پایه ای کار می کردند، کارکنانی که وظیفه استخدام را به عهده داشتند، تمایل داشتند که بیشتر نیروهای مرد را  جذب کنند و زن های متخصص به طور عمده در بخش نیروی انسانی، محیط زیست، ماهیگیری و آزمایشگاه کنترل کیفیت آب کار می کردند. در حالی که امروزه در برخی از بخش های این کمیسیون زنان نزدیک به یک سوم پست های تخصصی را به خود اختصاص داده اند. در واقع در این پروژه ها به نقش زنان اهمیت قابل توجهی دادند.

4.معاهده های زیست محیطی دستور کار 21

کنوانسیون بازل

  • این کنوانسیون درباره کنترل انتقالات برون مرزی مواد زاید زیان آور و دفع آنها در شهر «بازل» سوئیس در سال ۱۹۸۹میلادی به امضای ۳۵ کشور شرکت کننده رسید.
  • در سال 1989 کنوانسیون بازل توسط UNEP به تصویب کشورهای عضو رسید.
  • پيمانی برای حفاظت انسان ومحيط زيست ازخطرات ايجاد شده توسط پسماندهای خطرناک وجابجايی اين مواد است زيرا هنگامی که اين مواد با بی احتياطی در مکان هايی انباشت می شوندو يابه طريق غير اصولی جابجا می گردند می توانند خطرات عمده جبران ناپذيری را برای سلامت انسان ومحيط ايجاد نمايند
  • این کنوانسیون 172 عضو دارد و ایران در ژانویه 1993 رسما به عضویت آن درآمده است .

هدف کنوانسیون

  • کاهش انتقالات فرا مرزی مواد شيميايی مشمول
  • امحا ء مواد در نزديکترين مکان ممکن
  • کاهش مقدارتوليد پسماند های خطرناک

کنوانسیون باماکو

  • وضعیت بحرانی کشورهای افریقایی در زمینه جابجایی های فرامرزی باعث شد که یک کنوانسیون بین‌المللی مخصوص قاره‌ی افریقا نیز تدوین گردد. کنوانسیون باماکو در مورد ممنوعیت وارد کردن پسماندهای خطرناک به افریقا توسط 12 کشور عضو اتحادیه آفریقا (سازمان سابق اتحاد آفریقا) در باماکو درتاریخ 1991 تصویب گردید و در سال 1998 به اجرا درآمد.
  • معاهده باماکو در پاسخ به ماده 11 پیمان نامه بازل ابجاد شده است که گروههای مختلف برای توافقات چند جانبه در مورد زباله های خطرناک برای دستیابی به اهداف پیمان نامه بازل همکاری میکنند.
  • دلایل ایجاد معاهده باماکو:

1-  شکست پیمان نامه بازل در منع تجارت زباله های خطرناک به کشورهای کمتر توسعه یافته (LDC)؛

2- مشخص شد که بسیاری از کشورهای توسعه یافته ضایعات سمی خود رابه آفریقا صادرات می کنند.

  • اهداف:

1- منع واردات تمام زباله های خطرناک و رادیواکتیو به قاره آفریقا بدون استثنا.

2- به حداقل رساندن و کنترل جابجایی فرا مرزی زباله های خطرناک در قاره آفریقا.

3- ممنوعیت آزادسازی تمامی ضایعات خطرناک در اقیانوس و آبهای داخلی .

مدیریت زباله در کشور سوئد

  • سوئد به منظور بازیافت زباله و بازیابی انرژی از کشورهای همسایه زباله وارد می کند.در حالی که زباله از سال ها پیش به یکی از مشکلات کشورهای صنعتی تبدیل شده ،‌ سوئد بعلت کمبود تولید زباله مجبور به وارد کردن آن از کشورهای همسایه است. در سوئد تنها یک درصد زباله های خانگی قابل بازیافت نیست در حالی که این رقم در کشورهای اروپایی به سی و هشت درصد می رسد. در سوئد سی و شش درصد زباله ها بازیافت ، ‌چهارده درصد تبدیل به کود و چهل و نه درصد سوزانده می شوند در حالی که متوسط بازیافت زباله در اروپا بیست و دو درصد است.سوئد با استفاده از دستگاههای بسیار پیشرفته سوزاندن زباله بیست درصد از برق مورد نیاز دستگاههای گرمازای کشور و نیز ذخیره برق برای دویست و پنجاه هزار خانوار از چهار میلیون و ششصد هزار خانوار را تامین می کند.مشکل کنونی سوئد ظرفیت بالای دستگاههای سوزاننده زباله است که بیش از میزان تولید زباله داخلی (دو میلیون تن در سال) است.استکهلم برای رونق این صنعت و پیشگیری از زیاندهی آن به تازگی شروع به واردات زباله از کشورهای اروپایی کرده است.بر این اساس سوئد سالانه هشتصد هزار تن زباله از نروژ وارد می کند.مشاور آژانس سوئدی حفاظت محیط زیست می گوید : استفاده از انرژی حاصل از زباله در جهانی که بهای انرژی رو به افزایش است اهمیت بسیاری دارد در حالی که ما ممکن است با کمبود سوخت مواجه شویم.سوئد همچنین برای کنترل گازهای آلاینده کارخانجات بازیافت زباله قوانینی جدی در دستور کار قرار داده است.

مدیریت زباله در کشور هلند

  • متخصصان مدیریت مواد زائد
  • بسیاری از شرکت های جمع آوری زباله و بازیافت در هلند درمدیریت مواد زائد متخصص هستند و طیف وسیعی از فعالیتها راانجام می دهند .
  • زیرساخت های جمع آوری زباله هلندی
  • در هلند، زباله توسط ادارات پاکسازی مقامات محلی و یا شرکت های جمع آوری زباله جمع آوری می شود. همچنین مراکز بازیافت ضایعات شهری متعدد وجود دارند که مردم می توانند زباله های خود را به آن تحویل دهند. هر شهرداری سیستم جمع آوری زباله خود را دارد: برخی با سطل های چرخ دار و ظروف زیرزمینی کار می کنند ، و برخی دیگر در کیسه های زباله قرار می دهند.
  • جمع آوری زباله
  • جمع آوری زباله در هلند رفته رفته انطباق بیشتری با توسعه پایدار پیدا میکند. در موتور و وسایل نقلیه باید یک فیلتر نصب شود تا ذرات به طور قابل توجهی کاهش پیدا کنند. زباله نیز به طور فزاینده ای توسط راه آهن یا آب منتقل می شود.
  • افزایش نرخ بازیافت
  • هلند یکی از کشورهای پیشرو بازیافت است. شیشه، کاغذ، و زباله خانگی . دولت هلند و صنعت توافق کرده اند که تا پایان سال 2010 حدود 42 درصد از تمام بسته بندی پلاستیکی بازیافت خواهد شد.
  • تبدیل زباله های خطرناک
  • در صورت امکان، زباله های خطرناک به مواد اولیه جدید و یا انرژی تبدیل شده است. برای مثال، برخی حلال ها به عنوان سوخت در تولید سیمان استفاده می شود. حلال های دیگر برای تولید ترکیبات خالص تصفیه می شود ، مانند اتانول. سرب باتری های قدیمی در تولید باتری های جدید استفاده می شود.

5.معاهده های مرتبط با فرسایش

معاهده کنترل فرسایش ساحلی

معاهده برای مدیران محلی است که خطوط ساحلی در معرض خطر فرسایش رو شناسایی کنند و علاوه بر جلوگیری از ادامه فرسایش با کمک های دولتی خدمات مناسب برای اونها رو فراهم کننداین برنامه از سوی سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست (unep) در سال 2012 مطرح شده است

اکوسیستمهای ساحلی ، جوامع و اقتصاد در کشورهای درحال توسعه در سواحل شرق آسیا با خطر افزایش سطح آّب دریا مواجه و فرسایش خطوط ساحلی مواجه هستند که باعث تخریب سکونتگاه های ساحلی میشه.  به همین دلیل سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست برنامه های منطقه ای را برای فرسایش نواحی ساحلی در ژانویه  سال 2012 برای تقویت پایداری این نواحی تدوین کرده .. در این برنامه ها که در سواحل آسیای شرقی اجرا میشه …یک ارزیابی جهانی بر میزان آسیب پذیری این سواحل صورت میگیره

بودجه این پروژه توسط آژانس بین المللی همکاری کره و کمیته ساماندهی یوسو داده میشه و در کشورهای کلمبیا، اندونزی، مالزی، فیلیپین، تایلند و ویتنام انجام میشه.

البته این برنامه در سال های اخیر در نواح ساحلی اروپا از جمله اسکاتلند هم گسترش پیدا کرده است

شاخص بانک خطر فرسایش

در سال 2013 کلیولند متروپارک ، مطالعه سنجش شاخص خطر فرسایش در اثرات جریانات (streams) رودخانه ها و آب های جاری را شروع کرد. و بیان داشت که افزایش جریانات آبی و سیل ها ودر عین حال کم شدن پوشش های گیاهی در اثر گسترش نواحی شهری باعث وفوع فرسایش و تهدید جاده ها ی نزدیک شده است . همچنین فرسایش میزان رسوب و ته نشین شدن مواد در ته رودخانه ها رو چند برابر میکند و به همین دلیل برای زندگی ماهیان و گیاهان آبزی و سایر موجودات دریایی بسیار مضر و مخرب هستند.

حال شاخص خطر فرسایش با استفاده از چندین شاخص متریک و قابل اندازه گیری مشخصه های این جریانات رو بررسی میکند این شاخص ها شامل موارد زیر هستند:

عمق ریشه های گیاهان

تراکم ریشه ها

میزان بانک هایی که با صخره ها پوشیده شده اند

نوع موادی که جریانات و رسوب ها رو تشکیل میده : شن، نمک ، سنگ ریزه و …

تعداد لایه های رسوب کرده در زیر جریانات

هریک از شاخص های گفته شده امتیازی را میگیرند و شاخص یکه بیشترین تاثیر را دارد شناسایی میشود.

برنامه های trca در کانادا که سابقه اش به سال 1946 بر میگرده که برنامهای رو برای جلوگیری از وقوع سیل و فرسایش تدوین کردند و این برنامه در سال های بعد هم ادامه پیدا کرد

این برنامه یک برنامه مدیریتی بلند مدت بود که فرسایش و ناپایداری نواحی در معرض خطر رو مانیتور میکرد و هر سال بازنگی میشد .

6.معرفی پروژه های مشارکتی زنان و افراد بومی

به منظور حل مشکلات متعددی در محیط زیست، در اوایل دهه ۷۰ شورای اقتصادی- اجتماعی سازمان ملل متحد با عنوان این مطلب که سلامت محیط زیست در گرو توسعه پایدار سالم می باشد بر محل تلاقی محیط زیست و توسعه پایدار توجه و تأکید نمود. اجلاس فونکس ۱۹۷۱ و اجلاس استکهلم در ۱۹۷۲ منجر به توجه ویژه ای به موضوع توسعه پایدارشدند.

در گزارش “برانت لند” توسعه پایدار محور مناظره درباره محیط زیست شد و نهایتا در اجلاس جهانی زمین در ریو دو ژانیرو در سال ۱۹۹۲ و بیانه ریو و دستور کار ۲۱ محیط زیست و توسعه پایدار به عنوان یک سیستم یکپارچه مورد توجه قرار گرفت.

در این بیانیه آمده است حفاظت از محیط زیست بخش جدانشدنی توسعه پایدار است و نمی توان جداگانه آنها را مورد بررسی قرار داد. این دیدگاه به این امر تکیه دارد که توسعه پایدار و محیط زیست مکمل و در دراز مدت تقویت کننده یکدیگرند. از آنجا که حفاظت از محیط زیست تداعی کننده حفاظت از منابع طبیعی آن است با دقت در معنای کلمه منبع به عنوان “سرچشمه، اصل، منشأ” می توان حفاظت از منابع طبیعی را به معنای حفاظت از اصولی که در محیط طبیعی وجود دارند نیز تعبیر نمود.

بنابراین یکی از اصول حرکت به سوی توسعه پایدار توجه خاص به محیط زیست است. جامعه اگر خواهان توسعه ای پایدار است باید اولاً شناخت کامل از محیط زیست و منابع طبیعی خود پیدا کند و در مرحله دوم با برنامه ریزی دقیق سعی در حفظ آن داشته باشد.

برای اجرایی کردن دستورالعمل های دستور کار 21 در جهان پروژه های مختلفی اجرا شده که به بررسی دو نمونه از آن ها که با مشارکت افراد بومی و زنان انجام گرفته میپردازیم:

1.پروژه جنگل کاری نپال

طبق سند این پروژه برای یک دوره 4ساله برای فاز اول این پروژه 4ساله در برنامه سالانه توسعه 2014-2015، 886364 میلیون اعتبار درنظر گرفته شده است.

اهداف پروژه ،بهسازی و بازسازی جنگل های تخریب شده است که نگهداری از 665میلیون نهال را ایجاب میکند. این پروژه با مشارکت 1900جامعه(community) ،ایجاد 83 مرکز نگهداری از نهال ها و کاشت 3.4 میلیون نهال در جنگل و مزرعه شروع شد.بهبود مزارع و چراگاه ها، بازسازی سه حوزه تخریبی آبریز و کاشت گونه های گیاهی با رشد سریع روی 6000 هکتار زمین مشترک و شخصی انجام شد.

در این پروژه کشاورزی- زیست محیطی در نپال وقتی مسوولان برنامه ریزی در صدد در آمدند یک پروزه جنگل کاری روستایی را به اجرا در آورند، مستقیماً نزد روستاییان رفتند و از آنها پرسیدند که مایلند چه نوع درختی بکارند؟ پاسخ این بود: درختانی که چوب سختی دارند. بنابراین ۳۰۰۰ نهال از این نوع تهیه و کاشته شد.

این بخش از کار بسیار درست و منطقی بود. تقویت نقش مردم بومی یکی از اصول اساسی توسعه پایدار است( در فصل بیست و ششم دستور کار ۲۱ آمده است) طبق این اصل دولت ها به کمک سازمان های بین الدول باید در تشویق ومشارکت فعالانه مردم بومی و اجتماعات آنان در مدیریت منابع و استراتژی های حفاظت از آنان کوشش نمایند.
اما پس از مدتی تمام نهال ها بر اثر بی توجهی پژمرده شدند. می دانید چرا؟ چون مسوولان پروژه فقط با مردان روستایی مشورت کرده بودند. مردان در آن منطقه به چوب فقط برای ساختن میز و صندلی و کنده کاری که برایشان پول نقد تآمین می کرد، علاقه داشتند. اما بنا به سنت، کار کاشتن و آب دادن نهال ها به عهده زنان بود. زنان به درختانی که رشد کندی داشتند، علاقه مند نبودند. چون روزانه شش ساعت از وقت خود را صرف گردآوری هیزم و علوفه می کردند. آنها ترجیح می دادند گونه هایی کاشته شود که رشد سریع تری داشته باشند تا از سنگینی بار آنها بکاهد.
نقش جنسیت در محیط زیست به نقش اجتماعی مردان و زنان و قدرت ارتباط بین آنها رابطه تنگاتنگ دارد.
مردان و زنان در نیازها، منافع، دسترسی و کنترل منابع تفاوت دارند و مطابق آن نقش های متفاوتی در توسعه پایدار دارند.

  1. کمیسیون رودخانه مکونگ

کمیسیون رودخانه مکونگ ((MRC یك قرارداد بین دول است که بین چهار کشور پایین دست این رودخانه(کامبوج-لائوس-تایلند-ویتنام) بسته شده است، تا همکاری هایی را در تمام زمینه های توسعه پایدار و مدیریت حوزه رودخانه در مسائلی مانند کشتیرانی، مدیریت طوفان و سیل های رودخانه، ماهیگیری، تولیدات انرژی، حفاظت های زیست محیطی و همچنین توافقات فرهنگی انجام شود. این قرارداد پس از سال ها تلاش به ویژه تلاش های افراد بومی و سازمان های مردمی در سال ۱۹۹۵ منعقد شده است.

در خط مشی استخدام در کمیسیون پروژه مکونگ اعتقاد براین است که زنان برای همکاری باید تشویق شوند. در این راستا در موارد نادری که یک زن و یک مرد در وضعیت یکسانی برای یک پست وجود دارد، ترجیحاً زنان استخدام می شوند. این سیاست برای افزایش و تشویق زنان برای درخواست کار است. در این کمیسیون تناسب زنان متخصص نیز نسبت به پست های عمومی نیز به وجود آمده است. زنان متخصص از کشورهای مختلف جهان مانند استرالیا، کانادا، دانمارک، میانمار، نروژ علاوه بر کشورهای پایین دست این رودخانه می باشند.

به یقین عوامل متعددی در نداشتن فرصت های یکسان برای مشارکت زنان در پست های تخصصی وجود دارد. یکی از این عوامل عدم فرصت های یکسان با مردان برای تحصیل است. اما هنگامی که تحصیلات لازم نیز وجود دارد، زنان اغلب اوقات اعتماد به نفس درخواست پست مدیریت یا نمایندگی مهم که اغلب در دست مردان است را ندارند. ما برای آنکه بتوانیم مشارکت زنان را به طور عمده تری داشته باشیم باید سعی کنیم که زنان به این سمت تشویق شده و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند.
تناسب جنسیت در اشتغال در پروژه MRC در تغییرات برنامه کار در راستای توسعه پایدار نقش بسیار مؤثری داشته است.

برنامه محیط زیست پروژه MRC
برنامه محیط زیست این پروژه یکی از اصلی ترین و تأثیر گذار ترین برنامه های این پروژه می باشد که طبق سیستم مدیریت محیط زیست EMS و بر مبنای اصول ISO ۱۴۰۰۰ فعالیت می كند.
تلاش همگانی به ویژه افراد محلی برای ثبت رودخانه مکونگ به عنوان میراث طبیعی بشری- یونسکو باعث به وجود آمدن کمیسیون رودخانه مکونگ با مشارکت کشورها، نهادهای دولتی و غیردولتی و نهایتاً ثبت این رودخانه گردید.

7.استفاده از منابع قابل برگشت موجودات دریایی و حفاظت از آنها در حوزه ملی

 

اقدامات اولیه:

به دلیل اینکه منابع دریایی یکی از مهم ترین منابع پروتئین ایالت ها می باشد و می تواند به پیشرفت آنها کمک کند حفظ آنها هم واجب است که یکی از راهها می تواند پایبند بودن به توافق ها و قراردادهای نظارتی سازمان ملل باشد. راه دیگر توسعه دانش ما درباره منابع موجودات دریایی؛ استفاده از فناوری های به روز؛ مهار فاضلاب ها؛آموزش پرسنل و حفاظت مؤثر منابع موجودات دریایی مناطق اقتصادی خاص است.مدیریت چند-گونه ای موجودات آبزی یکی دیگر از راهها می باشد.

از دیگر مشکلات می توان به افزایش نرخ ماهیگیری در حوزه های ملی؛ افزایش رقابت در صید؛ صید غیر قانونی صیادهای خارجی و پایگاه داده های غیرقابل اطمینان اشاره کرد.

اهداف

مناطق ساحلی باید خود را ملزم به استفاده از سیستم استفاده برگشت پذیر برای بهره برداری از منابع دریایی بیشمار استفاده کنند. برای این منظور باید منابع موجودات دریایی افزایش یابد تا بتواند پاسخگوی نیازهای انسان ها باشد.در همین زمینه دانش های سنتی ماهیگیران و بومی ها می تواند کمک کننده باشد.حفظ جمعیت گونه های دریایی و روابط گونه ها با هم می تواند بیشترین کمک را در این زمینه ارائه دهد.توسعه و تشویق به استفاده از ابزار ماهیگیری مناسب برای به حداقل رساندن صید گونه های ناخواسته عاملی تعیین کننده است.محافظت از گونه های در حال انقراض قدمی دیگر است. حفظ اکوسیستم های حساس نقش حیاتی در این زمینه بازی می کند.نحوه اجرای این اقدامات برای کشور های در حال توسعه به میزان علم و فناوری؛ بودجه های مالی و ابزار آلات در دسترس آنها برمی گردد.

اقدامات

اقدامات مدیریتی:

-اطمینان از حفظ منابع دریایی تحت نظارت قراردادهای سازمان ملل و توجه به گونه های مهاجر.

-همکاری دو جانبه ایالات ساحلی با یکدیگر با کمک گیری از سازمان های بین المللی.

-ارزیابی منابع موجود گونه های دریایی برای حفظ انها؛ بکار گیری استراتژی هایی برای بهره برداری از منابع دریایی استفاده شده خصوصأ در کشورهای در حال توسعه.

-توسعه چارچوب های قانونی شامل مدیریت ها و توانایی های اجرایی ونظارتی برای هماهنگی با استراتژی های بالا.

-اقداماتی با هدف توسعه؛ افزایش و در دسترس بودن بیشتر منابع دریایی به عنوان منبع غذای انسانی مانند جلوگیری از هدر رفتن گونه ها؛ بهبود در توزیع و حمل و نقل.

-افزایش بازده در استفاده از منابع دریایی در حوزه درآمد و خوراک انسانی.

-استفاده از توریست و فعالیت های تفریحی بر مبنای منابع موجودات دریایی با اهداف ایجاد منبع درآمد ثانویه.

-هماهنگ و یکپارچه سازی تمامی ماهیگیران محلی؛ طرح های ساحلی و مردم بومی برای حفظ منابع دریایی.

-توسعه سیستم در جهت فراگیری و ضبط دانش های مرتبط با منابع دریایی و اضافه کردن آنها به مدیریت سیستم.

-در نظر گرفتن منافع مردم محلی توسط ایالات ساحلی و ممنوعیت استفاده از دینامیت؛ سموم و دیگر روش های مخرب ماهیگیری.

دانش و اطلاعات

ایالات ساحلی باید در روابط دوجانبه انتقال اطلاعات ضروری برای حفظ منابع دریایی بکوشند.

توسعه و توزیع ابزارهایی از قبیل ارزیابی های منابع دریایی و مدل های بیواکونومیک و اشتراک گذاری آن با دیگر ایالات.

-توسعه و افزایش برنامه های ارزیابی و نظارتی:

بروز رسانی اطلاعات انواع گونه های دریایی و زیست گاه های در خطر و در نظر گرفتن تغییرات محیطی که توسط انسان یا طبیعت ایجاد می شود.

همکاری ها و هماهنگی های بین المللی و منطقه ای:

با استفاده از همکاری های دوجانبه؛ چند جانبه و پشتیبانی سازمان ملل و دیگر سازمان های بین المللی می توان به اهداف زیر دست یافت:

-افزایش همکاری های مالی و علمی جهت افزایش توانمندی های کشورها در سطح پایین و در سطح ماهیگیری اقیانوسی.

-تلاش در جهت توسعه منابع دریایی و نابودی سوء تغذیه و رسیدن به سطحی که خود کشورها قادر به تولید غذای خودشان باشند.

-توافق درباره استفاده از ابزارآلات صحیح ماهیگیری.

-افزایش کیفیت غذاهای دریایی برای دسترسی بهتر به بازار و اعتماد مشتری و درنتیجه بازگشت

اقتصادی مناسب.

-رعایت قوانین در ارتباط با شکار وال و مسئولیت پذیری درباره کمیسیون بین المللی شکار وال و

حفظ این نوع گونه دریایی.

-ابزارهای اجرا:

ارزیابی های مالی و هزینه های پیش رو؛ کل هزینه های این برنامه از سال 1993 تا2000 برابر 6بیلیون دلار تخمین زده شده است که 60 میلیون دلار آن از جوامع بین المللی بوده است.

-ابزارهای علمی و فناوری:

-ارائه فناوری های مناسب محیطی برای توسعه صنعت شیلات و پرورش ماهی و آبزیان خصوصأ در کشورهای در حال توسعه.

-توسعه مطالعات و ارزیابی های علمی و استفاده از مدیریت سنتی مناسب.

-توسعه پروژه های تحقیقاتی درباره مناطق دریایی ای که اهمیت ویژه ای برای موجودات دریایی دارند.

توسعه و افزایش نیروی انسانی:

-بسط اموزش ها در رشته های مختلف و آموزش و تحقیق درباره منابع موجودات دریایی خصوصأ در حوزه علم اقتصاد و اجتماع .

-معرفی موضوعات مرتبط با اهمیت منابع دریایی در دوره های آموزشی.

-بررسی بی ثباتی ها و تردیدهای مدیریتی در حوزه محیط دریایی و گرم شدن کره زمین

-محیط دریایی نسبت به تغییرات آب و هوایی؛ گرم شدن کره زمین و تغییرات اتمسفربسیار حساس است.

توزیع مناسب استفاده از منابع دریایی بسیار مهم است. تردید درباره صحت اطلاعات موجود مدیریت مؤثر ما را برای پیش بینی و ارزیابی تغییرات محیطی محدود می کند.جمع آوری اطلاعات سیستماتیک درباره پارامترهای محیط دریایی برای یکپارچه سازی رویکردهای مدیریتی و پیش بینی اثرات تغییرات آب و هوایی پدیده های جوی از قبیل سوراخ شدن لایه اوزون بر روی منابع موجودات دریایی نیازی مهم است. برای مثال کوچکترین تغییرات آب و هوایی مانند بالا آمدن سطح آب در منابع دریایی تأثیرگذار ومخرب است. به همین دلیل استراتژی های مناسب برای مبارزه با این تغییرات بسیارمهم است. افزایش نفوذ اشعه فرابنفش خورشید در اثر نازک شدن لایه اوزون دربرخی نقاط دنیا گزارش شده است.

اهداف:

برای تفهیم این خطر به دنیا ضروری است که تحقیقات علمی و مشاهدات سیستماتیک برروی محیطهای دریایی و نقش پروسه های جهانی صورت گیرد.یکی از نکات مهم بررسی لایه اوزون و جو است که باید کار بیشتری روی آن صورت گیرد.

-فعالیت های مدیریت محور

-هماهنگی برنامه های ملی و منطقه ای مرتبط با تغییرات آب و هوایی.

-اطلاع رسانی آب و هوایی مناسب در ارتباط با دریا برای امنیت ساکنین سواحل و بازده بیشتر عملیات های دریایی.

-انجام تحقیقات برای شناخت تأثیرات بیولوژیکی؛  افزایش اشعه ماوراءبنفش.

-حمایت از نقش سازمان IOC در همکاری با سازمان های WMO و UNEP و دیگر سازمان های بین المللی در جمع آوری؛ تحلیل و توزیع داده ها و اطلاعات اقیانوسی و دریایی.

-حمایت از طرح سازمان IOC برای اجرای برنامه آموزش و کمک های دوجانبه(TEMA).

-توزیع و اشتراک گذاری اطلاعات با دیگر سازمان ها مانند سازمان نظارت آب و هوایی جهان و نظارت زمین.

-اشتراک گذاری رایگان تمامی اطلاعات بدست آمده درباره محیط برای کل دنیا.

-کشورهای توسعه یافته باید بودجه های مالی ای را به توسعه و اجرای سیستم نظارت جهانی اقیانوس ها اختصاص دهند.

-مجمع عمومی سازمان ملل باید نظارت های مرتبی را براساس سیستم سازمان ملل ترتیب دهد و جای پای نمایندگان خود را در مواجه با مشکلات محیط های دریایی محکم کند.از اقدامات خارج از حوزه ملی و بدون هماهنگی باید جلوگیری شود.

-کار بر روی جزایر کوچک

این جزایر بسار حساس و شکننده هستند. اندازه کوچک آنها پراکندگی جغرافیایی انها و جدایی از بازارها منجربه نبود موقعیت های اقتصادی شده است.این ویژگی جغرافیایی سبب شده تا با تنوع گیاهی و جانوری فراوانی مواجه باشیم.مشکلات این نوع جزایرمانند مناطق ساحلی می باشد. آنها بسیار به تغییرات آب و هوایی و گرم شدن زمین و بالا آمدن آب سطح دریا حساس هستند. معمولأ این نوع جزایر از کمک های بین المللی نسیبی نمی برند. حوزه کمک به این جزایر شامل برطرف کردن نیازهای انسانی و حفظ تنوع زیستی و بهبود شرایط زندگی مردم جزیره می باشد.

ابتدا باید به بهبود تکنیک های تشخیص و نظارت ظرفیت های این جزایر کوچک با توجه به محدودیت های منابع آنها رسیدگی کرد.باید توجه داشت بدلیل نیروی انسانی اندک همه تلاش ها وتحقیقات باید در رابطه با این موضوع باشد که استفاده کنندگان از منابع عملیات های حفاظتی ومدیریتی را به درستی انجام داده و همچنین آلوده کنندگان محیطی به پرداخت هزینه های آموزشیو تربیتی محکوم شوند.

-حفاظت از کیفیت و پشتیبانی آب تازه

رویکرد یکپارچه در مورد توسعه؛ مدیریت و استفاده از منابع آبی. گرم شدن زمین و تغییرات آب وهوایی و آلودگی جو اثرات منفی بر روی منابع آب تازه داشته است.

این برنامه ها برای بخش آب تازه ارائه شده است:

-توسعه منابع آب تازه و مدیریت آن.

-ارزیابی منابع آب.

-حفاظت از منابع آب و توسعه منابع آبی جهت استفاده انسانی اثرات تغییرات آب و هوا بر منابع آب.

بیشتر تحقیقات و اقداماتی که در عرصه موجودات دریایی گفته شد اینجا هم صادق است حتی ابزارهای اجرا هم تقریبأ در تمام حوزه ها یکی است.

برای مدیریت منابع آب ما نیاز به مدیریتی جامع و دیدی کلی بر مبنای تعادل میان نیازهای مردم وطبیعت داریم. در حال حاضر طرح ماردل پلاتا رابطه بین پروژه های منابع آب و عواقب اقتصادیاجتماعی؛ بهداشتی؛ بیولوژیکی و شیمیایی آن را به ما نشان می دهد.

ارزیابی و نظارت بر سیستم های آبی پیچیده اغلب نیازمند مطالعات چند بعدی دانشمندان و انستیتوهاو برنامه های مشترک است.برنامه های بین المللی کیفیت آب مانند GEMS-WATER باید در کشورهای در حال توسعه اجرایی

شود و نرم افزارهایی مانند GIS و GRID باید مورد استفاده قرار گیرد  تا بتوان بوسیله آن ها اطلاعات را تحلیل کرد و به استراتژی های لازم دست یافت.

 

8.مواد شیمیایی سمی

 

  • آیا طبقه بندی از مواد سمی شیمیایی انجام شده است؟

راه های زیادی برای سامان دهی آلودگی وجود دارد. اغلب ما بر شکل فیزیکی، اندازه و ظواهر این طبقه بندی ها توجه می­کنیم. موسسه سیاست علم سبز، تعدادی از سازمان ها را برای اولویت بندی مواد شیمیایی سمی و طبقه بندی مواد سمی هماهنگ کرد. کار آن ها خارق العاده است و به سادیگ این موضوع سخت و طاقت فرسا را در 6 طبقه بندی خلاصه می­کنند. بنابراین ماهیت این سازمان جدید برای نشان دادن نگرانی اش در ارتباط با مواد شیمیایی سمی، 6 طبقه بندی از این مواد شیمیایی سمی را مطرح کرد. لازم به ذکر است که دسته بندی شامل موارد زیر می­شود؛

  1. مواد شیمیایی بسیار فلوئوردار؛ آب و روغن دافع حشرات، سورفاکتانت
  2. آنتی بیوتیک­ها، تریلکوزان
  3. بازدارنده­های اشتعال؛ کلر، فسفات
  4. بیس فنول و فتالان؛ افزودنی­های پلاستیک
  5. حلال­های آلی؛ بنزن، کلرید متیلن
  6. فلزات خاص؛ سرب، جیوه، کروم، کادمیوم، آرسنیک

  • به طور کلی مواد شیمیایی شامل چه دسته هایی می­شود؟
  1. تقسیم بندی مواد بر اساس حالت فیزیکی؛
  2. گازها و بخارات؛
  3. مواد معلق؛ گرد و غبار، مه، دود، مه دود، اسپری، سوسپانسون که متعلق به ذرات جامد در آب و یا مایعات دیگر برای مدت کوتاه و یا طولانی پایدار و برقرار بماند، امولسیون که قطرات ریز مایع در مایعات دیگر می­شود.
  4. تقسیم بندی مواد بر اساس ترکیب شیمیایی؛ این نوع تقسیم بندی معمولا بر حسب چگونگی ترکیب شیمیایی این مواد قرار دادر و این تقسیم بندی بسیار طولانی است که از آن­ها می­توان به فلزات، مواد آلی، هیدروکربن­ها و الکل­ها نام برد.
  5. تقسیم بندی مواد بر مبنای اثرات فیزیولوژیکی
  6. مواد التهاب آور محرک
  7. مواد خفگی آور
  8. مواد بیهوشی و مخدر
  9. سموم سیستماتیک؛ هیدروکربورهای هالوژنه، بنزن و فنون­ها، سلفوردوکربن، الکل، سرب و جیوه ارستیک و فسفر

9.جزایر کوچک

جزایر کوچک کشورهای در حال توسعه در کنفرانس سازمان ملل متحد در ۱۹۹۲ به رسمیت شناخته شد. برنامه باربادوس جهت کمک به این جزایر کوچک برای توسعه پایدار در ۱۹۹۶ ایجاد شد. در سراسر جهان همه جزایر در حال پیشرفت به سمت اهداف توسعه هزاره هستند.

این جزایر دسته‌بندی‌هایی‌ دارند بر مبنای  ؛ جمعیت ، مساحت ، شکل‌های مختلف و غیره.

این جزایر دارای مشکلاتی اند از قبیلِ :

حمل و نقل بین المللی نامنظم

مدیریت عمومی نامناسب

زیر ساختهای نامناسب

هزینه‌های انرژی و هم و نقل بالا

در انزوا قرار گرفتن

تغییر آب و هوا و افزایش سطح آب دریا

بلایای طبیعی و زیست محیطی

افزایش آب دریا خود معضلی است که تهدیدهای دیگری را نیز ایجاد می‌کند مانند سیل ، طوفان ، طغیان

تهدید منابع ، شیلات ، صخره‌های مرجانی ، درامد گردشگری ، منابع کشاورزی

‌راهکارهای ارائه شده :

ظرفیت سازی منابع

اقدام جهت امور مالی‌ و فنّ آوری

استفاده از انرژی خورشیدی

مشارکت جهانی‌

بعضی‌ از جزایر مثلِ توکلاو به تازگی ۱۰۰ درصد از انرژی خود را توسط منابع خورشیدی تولید میکنند

برخی‌ از این جزایر دست آوردهای قابل توجهی‌ در زمینه‌های برابری جنسیتی و حتی آموزش ایجاد کرده اند.

یک مبحثی هست به عنوان مشارکت جهانی‌ جزایر که بدون در نظر گرفتن موقعیت سیاسی آنها جهت توسعه پایدار و انعطاف پذیری در برابر تغییرات آب و هوا جمع‌آوری داوطلبانه جزایر است.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها