سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

سوابق برنامه ریزی منطقه‌ای و فضایی در کشورهای اروپای شرقی و اروپایی غربی و آمریکای شمالی

4 – 1 –  سوابق برنامه ریزی منطقه‌ای و فضایی

1 – 4 – 1 –  برنامه‌ریزی منطقه‌ای در کشورهای اروپای شرقی

در این کشورها برنامه‌ریزی شالوده تصمیم‌گیرهای توسعه اقتصادی- اجتماعی و… است. برنامه‌ریزی فرآیند هدایت جریان‌های تولید، توزیع، مصرف، انباشت و باز تولید اجتماعی می‌باشد.

برنامه‌ریزی اقتصاد ملی، کلیه‌ جنبه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، تکنولوژی، فضایی و جغرافیایی را دربر می‌گیرد. از این نظر یک جنبه از برنامه اقتصاد ملی «اقتصاد فضایی» است. واضح است که در چنین سیستم جامع از برنامه‌ریزی کلیه ابعاد آن، اعم از کلان، منطقه، بخش و… در یک چهار چوب سازمانی فعالیت دارند و برحسب سطوح تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی این سلسله مراتب در برنامه‌ریزی فضایی تا پایین‌ترین سطح نیز وجود دارد.

2– 4 – 1 –  برنامه‌ریزی منطقه‌ای در کشورهای اروپایی غربی و آمریکای شمالی

غالباً این کشورها در دوران جنگ جهانی اول و دوم آسیب چندانی ندیده‌اند و اقتصاد آنان با آهنگ سریعی رشد نموده و بر این اصل، نیازی نیز به برنامه‌ریزی توسعه ملی احساس نمی‌شد. اما با فرآیند سریع رشد شهرنشینی، افزونی، افزونی جمعیت و صنعتی شدن فراگیر، شهرهای بزرگ و کلان شهرها مجبور شدند تا برنامه‌ریزی منطقه‌ای را در سازمان برنامه‌ریزی خود پیش رو داشته باشند. امروزه این کشورها ضمن توجه و پرداختن به جنبه‌های اقتصادی- اجتماعی به برنامه‌ریزی فضایی نیز اهمیت فراوان می‌دهند و در راستای سیاست‌گذاری‌های ملی خود در جهت توسعه شهری- منطقه‌ای «برنامه‌ریزی جامع» را بر می‌گزینند (سازمان برنامه و بودجه، 1362: 22 – 19) .

قبل از پرداختن به دیدگاه‌های برنامه‌ریزی منطقه‌ای در کشورهای اروپایی در ابتدا لازم است که مختصری در مورد سازمان‌های برنامه‌ریزی منطقه‌ای در کشورهای مختلف، مطالبی را عنوان داشت.

سه نوع سازمان کلی برنامه‌ریزی در کشورهای مختلف قابل تشخیص است:

– کشورهایی که برنامه‌ریزی منطقه‌ای در آن‌ها به صورت سیستماتیک انجام می‌گیرد، مانند ونزوئلا که در گونه کشورها، سرزمین به مناطقی جهت برنامه‌ریزی تقسیم شده است و طرح توسعه ملی در این گونه کشورها وجود داشته و در هر منطقه، سازمان برنامه‌ریزی منطقه‌ای که دارای بودجه منطقه‌ای، طرح‌ها و برنامه‌های منطقه‌ای می‌باشد شکل یافته است.

– کشورهای چون پروکه دارای یک استراتژی توسعه ملی برای توسعه منطقه‌ای می‌باشند. در این کشورها طرح‌های منطقه‌ای و سازمان‌های توسعه منطقه‌ای فقط در مناطق خاصی وجود داشته و استراتژی ملی خود دارای برنامه‌های جهت مناطق مشخص و قطب‌های رشد می‌باشند.

– کشورهایی که نه برنامه‌ریزی منطقه‌ای سیستماتیک داشته، نه دارای استراتژی توسعه ملی می‌باشند اما در ضمن طرح‌های عمرانی در بعضی از نواحی این کشورها که عقب مانده و فقیرند، یا اینکه مشکلات سیاسی در آن‌ها وجود دارد سازمانی با نظام ضعیف برنامه‌ریزی طراحی شده است (معصومی اشکوری، 1376: 11- 310)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها