سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

فرایند برنامه ریزی کاربری زمین و معیارهای مکانی آن

فرایند برنامه ریزی کاربری زمین و معیارهای مکانی آن

فرایند برنامه¬ریزی کاربری زمین، شبیه فرایند برنامه¬ریزی شهری است. زیرا هم از لحاظ نظری و هم از جنبه عملی، هسته مرکزی برنامه ریزی محسوب می¬شود و در چارچوب آن انجام می¬پذیرد.

فرایند برنامه¬ریزی کاربری زمین از لحاظ عملی شامل شش مرحله است:

مرحله اول: شناخت وضع موجود؛ به ویژه شناخت اهداف و سیاستهایی که کاربریهای متفاوت مسکونی، تجاری، صنعتی و … مانند آن‌ها در نظر گرفته شده¬اند.

مرحله دوم: پیش¬بینی وضع آینده، مبنی بر آنکه چه مقدار از توسعه شهر در داخل مرزهای محدوده موجود شهر متمرکز می¬گردد و چه مقدار در خارج از محدوده موجود و همچنین چه تغییراتی در الگوی توسعه باید انجام گیرد و یا الزاما” در آینده رخ می¬دهد.

مرحله سوم: بررسی مناطق و نواحی توسعه نایافته پیرامون شهر و مشخص کردن عوامل موثر در انتخاب زمین برای توسعه آینده شهرنایافته پیرامون شهر و مشخص کردن عوامل موثر در انتخاب زمین برای توسعه آینده شهر؛ براساس استانداردهای پیشنهادی قابل قبول.

مرحله چهارم: تحلیل و جمع¬بندی نتایج بررسیهای فوق و ارائه طرح کاربری زمین شهری؛ برای دست یافتن به وضع مطلوب و هماهنگ با وضع موجود و امکانات اجتماعی و اقتصادی جامعه شهری.

مرحله پنجم: تدوین طرح کاربری زمین.

مرحله ششم: تنظیم ابزارهای اجرایی طرح؛ که مهمترین آن ابزار اجرایی، استانداردهای ذکر شده در ذیل هستند:

– استانداردهایی برای ایجاد تسهیلات عمومی در سطوح گونا¬گون شهری.

– استانداردهایی برای راهنمایی عمومی به قصد سرمایه¬گذاری در زمینه خانه¬سازی، صنعت، تجارت و خدمات.

– استانداردهایی به عنوان راهنمای تفکیک اراضی، منطقه‌بندی زمین شهری و اراضی پیرامون برای احداث پارکها، مراکز تفریحی (تفرجگاهها) ، ورزشی و فرهنگی.

این استانداردها همراه با مقررات دیگر، ضوابط مکانیابی کاربریها، تفکیک زمین، تراکم ساختمانی و فعالیتی را تعیین می‌کنند. چنین طرحی راهنما و مرجع همه دست اندرکاران توسعه و عمران شهری و سرمایه¬گذاران و شهروندانی است که برای آگاهی از شیوه نامه¬ها و دستورالعملها (استانداردها) بدان رجوع می¬کنند.

طرح کاربری زمین مابین طرح جامع (که جنبه‌ای سیاستی دارد) و طرح زونینگ (که جنبه‌ای قانونی دارد) قرار گرفته و بیشتر دارای جنبه فنی است. امروزه بسیاری از شهرسازان معتقدند که این سه باید در چارچوب یک طرح یگانه قرار گیرند.

معیارهای مکانی کاربری زمین

معیارهای مکانی در کاربری زمین، به طور کلی، استانداردی است که با آن مکان بهینه یک کاربری در شهر مورد سنجش قرار می¬گیرد. معیارهای مکانی هر نوع استفاده از زمین، انعکاس وضعیت اجتماعی، اقتصادی و کالبدی شهرها و همچنین مردمی است، که در آینده از آن بهره¬مند خواهند شد. به عبارتی دیگر، مشخصات محلی و احتیاجات ساکنان شهر و موسسات و نهادهای مستقر در شهر، اساس تعیین معیارهای مکانی کاربری زمین شهری به شمار می¬رود.

فعالیت مردم در سطح خرد تا کلان در بخشهای گونا¬گون تجاری، خدماتی، صنعتی و فرهنگی، پدیدآورنده فرم فیزیکی شهر و منطقه شهری است. در یک تقسیم¬بندی کلی می¬توان نظام کاربردی زمین شهری را به چهار عرصه سکونتی، اشتغال، اوقات فراغت و ارتباطات دسته‌بندی کرد. شبکه ارتباطی خطوط رابط و اتصال بین سه عملکرد دیگر است که با یکدیگر استخوان‌بندی فیزیکی یک شهر را تشکیل می¬دهند.

در تعیین مشخصات مکانی هر نوع استفاده از زمین یا هر نوع فعالیت شهری، دو عامل هدایت کننده، یعنی عامل رفاه اجتماعی و عامل رفاه اقتصادی ملاک سنجش قرار می¬گیرند. براساس این دو عامل بسیار کلی، شش معیار زیر در مکانیابی عملکردهای شهری، ملاک برنامه¬ریزی کاربری زمین شهری قرار می¬گیرند.

1- سازگاری 2- آسایش 3- کارایی 4- مطلوبیت 5- سلامتی 6- ایمنی (سعیدنیا، 1378، صص 27-23) .

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها