سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

کلیدواژه های ضروری در تهیه طرح های توسعه شهری 

کلیدواژه های ضروری در تهیه طرح های توسعه شهری

1- سرزمین (منطقه) :

عبارت است از محدوده جغرافیایی که در آن آداب و رسوم اجتماعی مردم، نوع معیشت یا کیفیت تولید و توزیع در سطوح شهری و روستایی در موارد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی غالباً همگون باشد.

1-1- حریم شهر (حوزه استحفاظی) :

حریم شهر عبارت است از قسمتی از اراضی بلافصل پیرامون محدوده شهر که نظارت و کنترل شهرداری در آن ضرورت دارد و از مرز تقسیمات کشوری شهرستان و بخش مربوطه تجاوز ننماید.

2-1- برنامه عمرانی میان مدت شهر:

برنامه عمرانی شهر که برای یک دوره ده تا پانزده ساله تهیه شده، و انتخاب قطعی دوره زمانی آن را با توجه به شرایط و امکانات خاص هر شهر به پیشنهاد تهیه کننده برنامه (دستگاه تهیه کننده طرح) و تأیید کارفرما صورت میگیرد.

2- طرح توسعه و عمران:
عبارت است از ارائه و اجرای طرحهای مربوط به شبکه آمد و شد کاربری اراضی، مطالعات اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و همچنین ارائه طرح کالبدی توسعه فیزیکی شهر که به موجب آن وضعیت اقتصادی، اجتماعی و ارتقاء شرایط کالبدی شهر فراهم آید.

3- محدوده استحفاظی:
محدوده توسعه آینده شهر و حد فاصل بین مرز محدوده طرح جامع با حد نهایی حریم شهر یا این حوزه به عبارت دیگر محدوده‌ای بزرگتر به دوره محدوده طرح جامع که اراضی واقع در آن در مقیاس توسعه منطقة شهری بلندمدت تحت ضوابط خاصی مورد حفاظت و یا مورد بهره برداری کنترل شده قرار می‌گیرد.
– محدوده‌های مسکونی روستایی
– اراضی کشاورزی جنگل، مرتع و منابع طبیعی و ملی شده
– تأسیسات صنعتی
– تأسیسات حمل و نقل
– مجموعه‌ها یا مکانهای مذهبی
– تأسیسات صنعتی وابسته به کشاورزی، آبیاری، دامداری، پرورش طیور و غیره
– شهرکها و مجموعه‌های مسکونی مصوب تکمیل شده یا نیمه تمام
– اراضی بایر، مسیل، نیزار، شنزار، باطلاق و غیره
– گورستان، فرودگاه، کشتارگاه، مجموعه‌های توریستی و گذران اوقات فراغت
– راههای روستایی و ترانزیت

1-3- محدوده طرح توسعه و عمران و تفصیلی:
عبارت است از محدوده توسعه فیزیکی شهر تا پایان دوره ده ساله طرح که به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسیده باشد و محدوده طرح تفصیلی عبارت از حدود و مرز تثبیت شده طرح فوق الذکر که (توسط کمیسیون ماده پنج استان) مورد تصویب قرار گرفته باشد.
محدوده شهر: محدوده شهر عبارت است از حد کالبدی موجود شهر و توسعه آتی در دوره طرح جامع و تا تهیه طرح مذکور در طرح هادی شهر که ضوابط و مقررات شهرسازی در آن لازم الاجرا میباشد.
شهرداریها علاوه بر اجرای طرحهای عمرانی از جمله احداث و توسعه معابر و تأمین خدمات شهری و تأسیسات زیربنایی در چارچوب وظایف قانونی خود کنترل و نظارت بر احداث هر گونه ساختمان و تأسیسات و سایر اقدامات مربوط به توسعه و عمران در داخل محدوده شهر را نیز به عهده دارند.
محدوده شهر در طرحهای جامع شهری و تا تهیه طرحهای مذکور در طرحهای هادی شهر و تغییرات بعدی آن‌ها به صورت قابل انطباق بر عوارض طبیعی یا ساخته شده ثابت همراه با مختصات جغرافیایی نقاط اصلی تعیین و به تصویب مراجع قانونی تصویب کننده طرحهای مذکور میرسد.
این محدوده حداکثر ظرف سه ماه از ابلاغ طرحهای مذکور به صورتی که کلیه نقاط آن قابل شناسایی و پیاده کردن روی زمین باشد توسط شهرداری تدقیق شده و پس از کنترل و امضای دبیر مرجع تصویب کننده و تأیید شدن به مهر دبیرخانه مربوط به امضای استاندار جهت اجرا به شهرداری و دستگاههای اجرایی ذیربط ابلاغ میگردد.

4- حریم:
به نواری از سطح زمین با عرضهای تعیین شده اطلاق میشود که به دلایل مختلف حفاظتی یا امنیتی، احداث و استقرار هر نوع ساختمان یا تأسیسات روی زمین یا پایینتر از سطح آن یا در طول آن ممنوع میباشد و رعایت این حریم نسبت به جاده‌ها، رودخانه‌ها، جنگلها، تالابها، نهرهای عمومی، قنوات، چاهها، چشمه‌ها، مسیلها، خطوط و پایه‌های انتقال نیرو، خطوط و شبکه‌ها و تأسیسات مخابراتی، لوله‌های انتقال گاز و نفت، پلها، تونلهای واقع در مسیر جاده‌ها یا تأسیسات عمرانی و صنعتی، لوله‌ها و کانالهای مربوط به تأسیسات آبرسانی، سدها، تأسیسات نظامی و انتظامی، تصفیه خانه‌های آب و فاضلاب و سایر تأسیسات عمومی و ابنیه و آثار تاریخی، معادن دایر و غیردایر، مراکز سری و محرمانه، خطوط راه آهن، فرودگاههای نظامی و غیرنظامی و منابع سوخت، تأسیاست هسته‌ای و غیره که میبایست مورد حفاظت و رعایت گردد.

5- سازمان مجری طرح:
سازمانی است که قانوناً جهت اجرای طرح جامع تعیین میگردد و معمولاً شهرداریها موظف به انجام چنین نقشی خواهند بود.

6- شهر:
عبارتست از مجموعه یک یا چند کانون جمعیتی که حداقل دارای یک شهرداری باشد.

7- شهرک:
عبارت است از یک کانون جمعیتی کوچک واقع در خارج از محدوده استحفاظی شهر و معادل یک منطقه یا ناحیه است و از نظر نیازمندیهای کلی وابسته به شهر میباشد.

8- تقسیمات شهری:
سطح شهر برحسب وسعت، جمعیت، بافت و شبکه‌بندی بطور سلسله مراتبی به منطقه، ناحیه، محله، کوی و کویچه تقسیم میگردد.

9- منطقه:
از مجموع دو تا پنج ناحیه یک منطقه شهری یا جامعه بزرگ تشکیل میگردد.

10- ناحیه:
از مجموع دو تا پنج محله یک ناحیه یا جامعه متوسط شکل میگیرد.

11- محله:
از مجموع چند کوی یک محله یا جامعه کوچک با جمعیت سه الی پنج هزار نفر تشکیل میگردد.

12- کوی:
مجموع چند کویچه تشکیل کوی یا یک زیرمحله را میدهند.
13- کویچه:
یا واحد همسایگی که عبارت از گذر باز یا بسته‌ای است که یک واحد همسایگی درآن سکنی دارند و معمولاً از 20 تا 35 خانوار تشکیل میگردد.

14- نمای شهر:
کلیه سطوح نمایان بناهای واقع در محدوده طرح جامع و تفصیلی که از داخل معابر و میادین قابل رؤیت باشد اعم از نماهای اصلی یا نماهای جانبی نمای شهری محسوب میشوند و لازم است با مصالح مرغوب و به طرز مناسب و زیبا و هماهنگ نماسازی شود.

15- ساماندهی نمای شهری:
مجموعه عملیات سازماندهی شده و هدایت یافته‌ای است که در جهت حفظ و بهبود نماهای شهری موجود و هماهنگ‌سازی و ارتقاء کیفی نماهای آینده شهری صورت پذیرد.

16- محورهای شهری:
محورهای شهری شامل کلیه کوچه‌ها، خیابانهای اصلی و فرعی و میادین میباشند.
17- محورهای اصلی شهری:
محورهایی هستند که در ارتباط مستقیم با مراکز خدماتی عمده شهری بوده و با بافتها در محلات مسکونی دارای ارتباطی مهم نمیباشند. برخی از این محورها ممکن است دارای عملکرد فراشهری نیز بوده و در شکل دهی سیمای شهری نقش مهمی ایفا مینمایند.

18- محورهای محلی:
شامل کلیه محورهای دسترسی و ارتباط دهنده محلات مسکونی اعم از اصلی و فرعی با عملکرد در مقیاس محله و ناحیه میباشند.

19- محورهای باارزش ویژه تاریخی:
شامل محورهای تاریخی اصلی شهر به ویژه آن‌هایی که نماینده دوران مختلف شکل گیری شهر میباشند.

20- محورهای باارزش ویژه کالبدی:
شامل محورهای برخوردار از خصوصیات کالبدی باارزش از نظر ترکیب کلی، سبک، مصالح و تیپولوژی میباشند.

21- ناهنجاری در نمای شهری:
هر نوع اختلال در ایمنی، بهداشت، کارایی و زیبایی در نماهای شهری، ناهنجاری محسوب میگردد.

22- هویت معماری:
ساختمانهای هر شهر، شامل بافت و ابنیه دارای ویژگیهای عمومی میباشند که ناشی از عوامل خاص اجتماعی، فرهنگ یو اقتصادی بوده و هویت معماری آن شهر را در کل تعیین مینمایند که انعکاس این هویت و مشخصه در طراحی شهری از اهمیت خاصی برخوردار میباشند.

23- هویت تاریخی منطقه شهری:
شهر را میتوان براساس دوره‌های رشد و توسعه به مناطق ویژه‌ای تقسیم نمود هرچند خوانایی مراحل توسعه و بازشناسی هسته‌های تاریخی به واسطه ساخت و سازهای بی‌رویه تا‌اندازه‌ای مخدوش گردیده است. لیکن در هر حال میتوان برخی از خصوصیات مشترک و اصلی دوره تاریخی رشد منطقه را مطالعه، مشخص و احیا نمود.

24- هویت تاریخی محوری:
هر محور اصلی یا بخشهایی از آن در یک دوره تاریخی معین با ویژگیها و سبک خاصی شکل گرفته‌اند که با شناسایی، احیا و تعمیم این ویژگیها میتوان هویت تاریخی محور را بازسازی نمود.

25- هویت محوری:
محورهای شهری به واسطه نقش شهری و کاربری، واجد خصوصیات متمایز و قابل شناسایی میباشند، مطالعات طراحی شهری میتواند هویت از دست رفته را تا حد امکان به این محورها بازگرداند.

26- هویت کاربری:
کاربری هر بنا با سیمای آن باید خوانایی داشته باشد این خوانایی در کاربرد مصالح، رنگ، سبک آن میتواند انعکاس یابد.

27- هویت بومی:
بخشهای خاصی از شهر که بر روی هسته تاریخی و بومی آن قرار داشته و هنوز واجد پاره‌ای از ویژگیهای معماری بومی خود میباشد و میبایست در مطالعات طراحی مورد توجه قرار گیرد.

28- اراضی بایر:
عبارت است از اراضی که در آن فعالیتی از قبیل باغداری و کشاورزی، احداث ساختمان انجام نگرفته و یا بهره برداری از آن به عمل نیامده باشد، در غیر این صورت به عنوان زمین دایر نامیده میشود.

29- مرکز خدمات منطقه شهری:
قسمتی از اراضی اختصاص یافته به مراکز اصلی خدمات شهری مانند بیمارستان، مراکز بهداشتی و درمانی، ادارات دولتی، مراکز آموزشی و فرهنگی، مجتمعهای آموزش عالی، مجتمعهای ورزشی، دفاتر و مؤسسات خصوصی، مراکز تجاری عمده فروشی.

30- مرکز خدمات شهر:
مراکز و محورهای فعالی میباشند که ضمن دارا بودن مراکز خدمات اساسی از بالاترین تراکم در مورد تبادلات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، آمد و شد و عملکردهای شهری برخوردار باشند.

31- مرکز خدمات ناحیه:
عبارت است از محل تجمع خدمات مورد نیاز ساکنان هر ناحیه به عنوان هسته ناحیه، که به استقرار خدماتی از قبیل دبیرستان، مدارس راهنمایی، مرکز بهداشت، پارک ناحیه، زمین ورزشی ناحیه، کتابخانه، برزن شهرداری، مرکز آتش نشانی، اماکن تجاری اختصاص داشته و نیازمندیهای هفتگی ساکنین ناحیه را تأمین می‌نماید.

32- مرکز خدمات محله:
شامل قسمتی از اراضی محلات مسکونی است که محل تجمع خدمات روزمره مورد نیاز ساکنان هر محله میباشد و اختصاص به استقرار واحدهای تجاری، مهد کودک، دبستان، پارک محله، باجه پست و درمانگاه و نظائر آن دارد.

33- حوزه کاربری اراضی:
عبارت از مجموعه‌ای از اراضی شهری است که براساس طرحهای پیشنهادی به یک نوع مصرف با استفاده خاصی اختصاص داده شده، مانند حوزه کاربری اراضی مسکونی که اختصاص به استفاده مسکن دارد و یا حوزه کاربری تجاری که مخصوص احداث واحدهای تجاری میباشد.

1-33- تغییر کاربری:
کاربری عبارت است از نوع استفاده و بهره برداری از اراضی

2-33- کاربری مختلط:
عبارت است از ترکیب چند عملکرد از کاربریهای مختلف و سازگار در یک قطعه زمین، عملکردهای مربوط به کاربریهای مختلط باید بدون ایجاد هرگونه مزاحمت و با دسترسی مستقل و جداگانه داشته باشد.

3-33- تغییر کاربری:
انواع فعالیتهایی که به منظور حذف برخی از کاربریهای نامناسب و یا ایجاد کاربریهای متناسب صورت میگیرد در این مقوله قرار میگیرد هرگونه تغییر کاربری اراضی طرح تفصیلی در صلاحیت کمیسیون ماده پنج استان میباشد.

34- اراضی حوزه مسکونی:
به اراضی گفته میشود که براساس نقشه کاربری اراضی برای احداث واحدها و مجموعه‌های مسکونی اختصاص یافته‌اند به غیر از کاربری سکونتی در این مناطق میتوان کاربری خدماتی در رده ناحیه و محله را براساس محله‌هایی که در طرح تفصیلی تعیین میشود با رعایت ضوابط و مقررات مستقر نمود.

1-34- اراضی باغداری:
در صورتی که کاربری پلاک در سند باغ قید شده باشد (کاربری پلاک باغ تلقی شده) تفکیک و ساختمان در آن تابع قوانین باغداری خواهد بود.

35- اراضی حوزه تجاری:
شامل اراضی است که ویژه فعالیتهای بازرگانی، عمده فروشی، خرده فروشی، خرید و فروش، خدمات و کاربریهای مجاز در آن‌ها میباشد.

36- اراضی حوزه اداری:
این حوزه عبارت است از اراضی که ویژه استقرار واحدهای اداری و دولتی یا وابسته به دولت و یا واحدهای خصوصی با کاربری اداری میباشد.
توضیح مهم: کاربریهای پیشنهادی طرح جامع دارای متولی خاصی نمیباشد و علاوه بر دستگاههای دولتی و اجرایی توسط بخش خصوصی نیز قابل ساخت و استفاده میباشد. به عنوان مثال علاوه بر ادارات آموزش و پرورش واحدهای آموزشی توسط شهرداری یا مالکین اراضی یا متقاضیان احداث واحدهای آموزشی غیرانتفاعی یامؤسسات علمی و خیریه قابل ساخت و بهره برداری یا فروش میباشد این وضعیت در خصوص کلیه کاربریهای پیشنهادی طرح جامع صادق میباشد (مگر اینکه در ضوابط متولی خاصی برای آن تعیین گردیده باشد) بنابراین ارائه استعلام مبنی بر عدم نیاز سازمان خاصی در مورد کاربریها از طرف متقاضی تغییر کاربری دلیل کافی در مورد درخواست تغییر کاربری آن تلقی نمیگردد.

37- اراضی حوزه صنعتی:
این اراضی به کارگاههای درون شهری، بازارچه‌های صنعتی، پارک یا ناحیه صنعتی و صنایع برونشهری (با آلودگی زیاد) که قابل تفکیک میباشند. کارگاههای درون شهری به دلیل آلودگی جزئی از نظر ساختمانی مشابه کاربریهای تجاری تلقی و در مجاورت آن‌ها قابل استقرار است.

38- صنایع بزرگ:
صنایع بزرگ به گروهی از فعالیتهای صنعتی و تولیدی اطلاق میگردد که دارای بیش از ده نفر کارگر بوده و حجم و وزن مواد اولیه آن‌ها بیش از حجم و وزن تولیدات آن‌ها باشد اینگونه صنایع معمولاً به دلیل لزوم کنترل آلودگیها میبایست در نواحی یا شهرکهای صنعتی با فاصله کافی از محدوده شهری ترجیحاً به صورت مجتمع مستقر گردند.

39- پارک صنعتی:
با افزایش کارگاههای کوچک و حجم تولیدات آن‌ها (در حد نیازهای کل جامعه شهری) صنایع سبک به وجود می‌آید که آلودگی محیطی آن‌ها در حد متوسط بوده و می‌بایست در نواحی شهری (پارک صنعتی) با امکان دسترسی و تأمین تأسیسات زیربنایی مشترک مستقر گردند.

40- بازارچه صنعتی (مجتمع کارگاههای صنعتی) :
شامل کلیه فعالیتهای مزاحم شهری است که اکثریت آن‌ها دارای تعداد کارکنان کمتر از 10 نفر بوده و به دلیل لزوم دسترسی متقاضیان و نسبت حجم پایین کالای ساخته شده به مواد خام ترجیحاً میبایست در مناطق ویژه‌ای از شهر استقرار یابند. آلودگی محیطی در این کاربری میبایست با رعایت استانداردهای زیست محیطی کنترل گردد.

1-40- معابر شهری و طبقه‌بندی راههای شهری:
مطابق ضوابط مصوب وزارت مسکن و شهرسازی – راههای شهری به سه گروه راه شریانی درجه 1، راه شریانی درجه 2 و راههای محلی تقسیم‌بندی میگردد.
الف – راه شریانی درجه 1: راهی است که در طراحی و بهره برداری از آن به جابجایی وسایل نقلیه موتوری برتری داده میشود. برای رعایت برتری، عبور عابرین پیاده از عرض راه و نحوه استقرار نوع کاربری تنظیم میگردد. راههای شریانی درجه یک دارای عملکرد برون شهری‌اند و به آزاد راه و بزرگراه و راه عبوری دسته‌بندی میشوند.

آزادراه:
به راهی اطلاق میشود که ترافیک متقابل از یکدیگر جدا میباشند و جریان ترافیک در آن جز در تصادفات و راه بندانها آزاد است. در این گونه معابر کلیه تقاطعها در آن غیرهمسطح و نحوه صحیح هر ورود و خروج در آن کاملاً کنترل شده میباشد.
بزرگراه:
راهی است که ترافیک دو طرف آن مانند آزاد راه به طور فیزیکی از یکدیگر جدا میباشد و جریان ترافیک در آن در طولهای قابل ملاحظه پیوسته فرض میگردد. نحوه صحیح ورود به بزرگراه و خروج از آن کاملاً کنترل شده میباشد. تعداد معدودی نیز تقاطع همسطح با حداقل فاصله 5/2 کیلومتر میتواند داشته باشد.
در مطالعات طرح جامع شهر اهواز گذرگاههای پیشنهادی با تقسیمات ذیل مورد اقدام قرار گرفته‌اند.
طبقه‌بندی سلسله مراتب گذرگاههای پیشنهادی در نقشه‌های طرح جامع عرض گذرگاه
1- آزاد راه (اتوبان بین شهری) 60 تا 76 متری
2- گذرگاه بین شهری اصلی (چهار خطه) 46 تا 59 متری
3- گذرگاه شریانی درجه یک 36 تا 45 متری
4- گذرگاه شریانی درجه دو 24 تا 35 متری
5- گذرگاه جمع کننده اصلی 16 تا 23 متری
6- گذرگاه انشعابی محلی 10 تا 15 متری
2-40- راه عبوری:
ادامه راههای برون شهری است که در داخل شهرهای معمولاً کوچک یا روستاها عبور میکند این راهها نیز دارای عملکرد راه ارتباطی است و خروج و ورود وسایل نقلیه به آن نیز کاملاً تنظیم شده میباشد میتواند تعداد معدودی تقاطع همسطح که حداقل فاصله آن‌ها 5/2 کیلومتر باشد داشته باشد.
الف – راههای شریانی درجه یک:
راهی است که در طراحی و بهره¬برداری از آن به جابجایی وسایل نقلیه موتوری برتری داده می¬شود. کنترل دسترسیها اساسی¬ترین مشخصه هندسی این راههاست. نقش اجتماعی برای این راهها در نظر گرفته نمی¬شود. برای کنترل کردن نقش اجتماعی راههای شریانی درجه یک پیاده¬ها و دوچرخه سواران نباید جز به صورت غیرهم سطح از عرض راه بگذرند.
راههای شریانی درجه یک ارتباط با راههای برون¬شهری را تأمین می¬کنند و به دو گروه آزادراه و بزرگراه تقسیم می¬شوند.
در آزادراهها ترافیک متقابل جدا شده، تقاطعها غیر همسطح، ورود و خروج کنترل شده، محدودیت حداقل و حداکثر سرعت، محدودیت انتخاب باند وجود دارد. حداقل دارای دو خط عبوری در هر طرف و فاصله تقاطعها 2 کیلومتر و حداقل عرض پوسته 76 متر و حداقل فاصله معابر موازی هم رده 6 کیلومتر است. بزرگراه گذرگاهی میباشد که حداقل دارای دو خط عبوری در هر طرف بوده و ترافیک دو طرف آن به وسیله موانع فیزیکی از هم جدا شده باشد و عموماً دارای تقاطعهای غیرهمسطح است، ولی می¬تواند معدودی تقاطع همسطح و کنترل شده داشته باشد و حداقل عرض پوسته 45 متر و سرعت طرح 80 تا 100 و سرعت مجاز 70 تا 90 کیلومتر در ساعت و فاصله تقاطعها از یکدیگر 1500 متر می¬باشد. امکان دسترسی مستقیم به کاربریهای اطراف وجود ندارد و حداقل فاصله معابر موازی هم رده 2500 متر و حداقل عرض جزیره میانی 3 متر است.
راه عبوری، ادامه راههای برون¬شهری دوخطه دو طر فه در داخل شهرهای کوچک و متوسط میباشد به شرطی که عملکرد عبوری آن‌ها در داخل شهر یا روستا نیز حفظ شود. تقاطعهای این نوع معابر معمولاً همسطح است و فاصله بین آن‌ها در حدود 5/2 کیلومتر و ورود و خروج به این نوع راهها نیز تنظیم شده می¬باشد.

ب – راههای شریانی درجه دو اصلی و فرعی:
معابر شریانی درجه دو به معابری گفته می¬شود که در طراحی و بهره¬برداری از آن به جابجایی و دسترسی وسایل نقلیه موتوری برتری داده می¬شود. برای رعایت این برتری حرکت پیاده¬ها در عرض خیابان کنترل می¬شود راههای شریانی درجه دو شبکه اصلی راههای درون شهری را تشکیل می¬دهند.
براساس آیین¬نامه طراحی راههای درون¬شهری راههای شریانی درجه دو خود به دو دسته خیابان شریانی اصلی و خیابانهای شریانی فرعی (جمع¬کننده و پخش کننده اصلی) تقسیم¬بندی می¬شود. در صورتی که نقش اجتماعی و دسترسی خیابانهای شریانی درجه دو تنظیم و کنتر ل شود به صورت خیابان شریانی اصلی و در غیر این صورت خیابانهای جمع و پخش¬کننده اصلی محسوب می¬شوند. شریانهای درجه دو اصلی راهی است که ارتباط بین خیابانهای جمع و پخش¬کننده و بزرگراهها را برقرار می¬کنند. در این خیابانها حداقل تعداد خطوط عبور در هر طرف 2 و سرعت طرح 70 و سرعت مجاز 55 کیلومتر در ساعت می¬باشد. تقاطعها معمولاً همسطح و حداقل فاصله تقاطعها 500 متر می¬باشد در این نوع معابر امکان دسترسی مستقیم به کاربریهای اطراف وجود دارد و حداقل عرض جزیره میانی 8/1 متر می¬باشد.
شریانی درجه 2 فرعی (جمع و پخش¬کننده) راهی است که ارتباط میان خیابانهای محلی و خیابانهای شریانی درجه 2 اصلی را برقرار می¬کنند. در خیابانهای جمع و پخش¬کننده محل عبور عابران پیاده از عرض خیابان باید مشخص باشد. در این معابر تعداد خطوط عبور در هر طرف دو خط و سرعت طرح 50 و سرعت مجاز 40 کیلومتر در ساعت است. حداقل فاصله تقاطعها 300 متر و تقاطعها همسطح می¬باشند. حداقل عرض پوسته 16 متر و نیازی به سکوی میانی نمیباشد.
ج – خیابانهای محلی: سرعت طرح در این گونه گذرگاهها 30 کیلومتر در ساعت پیشنهاد میگردد.
نقش دسترسی نیز میبایست در این گونه معابر به نحوی عمل نمایند که از عملکرد اجتماعی آن کاسته نشود. بدین منظور افراد پیاده مجازند که در هر نقطه‌ای که بخواهند از عرض خیابان عبور کنند راههای فرعی نیز خود به دو گروه اصلی و فرعی تقسیم میگردند در خیابانهای محلی اصلی حجم ترافیک بیشتر از خیابانهای محلی فرعی میباشد.
د – خیابان دسترسی: این نوع گذرگاههای آخرین رده‌بندی شبکه ارتباطی بوده و دسترسی به واحدها و مجموعه‌های مسکونی را فراهم می‌آورد.

41- گذرگاه سواره:
آن قسمت از عرض خیابان که اختصاص به عبور وسایل نقلیه دارد.
42- گذرگاه پیاده:
عبارت است از تمام یا قسمتی از عرض یک معبر که جهت عبور پیاده اختصاص داده شده است.

43- کوچه:
معبری است که حداکثر عرض آن 12 متر باشد.

44- خیابان:
گذرگاهی که عرض آن بیشتر از 12 متر باشد

45- بن بست:
گذرگاهی است که انتهای آن بسته میباشد و عبور وسایل نقلیه و در بعضی مواقع عبور پیاده از انتهای آن ممکن نمیباشد.

دوربرگردان:
به فضای بازی گفته میشود که در انتهای گذرگاههای بن بست قرار داشته باشد و جهت دورزدن وسائل نقلیه پیش بینی میگردد. قطر دوربرگردان بصورت دایره‌ای با حداقل قطر 14 متر و به صورت چهارگوش با حداقل ابعاد 14*14 (با احتساب عرض پیاده رو) .
46- نوسازی شهری:
شامل سه عمل هماهنگ بازسازی (تجدید توسعه با عمران مجدد) ، بهسازی (احیا) و ابقا (باقی نگهداشتن) است که این سه عمل به عنوان بخشهایی از یک اقدام اصلی و جامع شناخته شده که ضمن حفظ ویژگیهای عملکردی خود، هماهنگ با یکدیگر بکار میروند.

47- بازسازی:
عبارت از تخریب و از بین بردن ساختمانها با بافت پوسیده ناهماهنگ موجود و بهره برداری مجدد از زمین در یک حوزه شهری، این روش معمولاً در حوزه‌هایی که واجد بافت شهری نارسا و نامطلوب بوده و یا در نواحی ویژه‌ای با استخوان‌بندی و ابنیه‌ای که عموماً در معرض زوال یا منسوخ شده قرار گرفته باشند بکار میرود و معمولاً این امر با مسائل اقتصادی و اجتماعی حادی روبرو و از مهمترین برنامه‌های نوسازی بشمار میرود.

48- بهسازی:
در مناطقی بکار میرود که در آن‌ها بخشهای منسوخ و مخروبی وجود دارد که نارسایی و کمبود بعضی از کارکردهای اصلیشان محسوس گردیده هرچند که از نظر استخوان‌بندی معتبرند. (بهسازی و احیا معمول‌ترین روش نوسازی بافتهای موجود شهری است) .

49- ابقاء:
عبارت از باقی نگهداشتن بناها و بافت شهری و حوزه‌های با عملکرد مطلوب و کیفیت معتبر و دارای شرایط فیزیکی مناسب، که در مورد حوزه‌هایی که دارای بافت قدیمی یا آثار معماری فرهنگی – تاریخی با ارزش میباشند علاوه بر اقدامات مختلف این روش اعمال شیوه‌های حفاظت و همچنین استقرار مقرارت منطقه‌بندی ویژه از اقدامات مکمل آن تلقی میگردد.

50- حفاظت:
انواع فعالیتهایی که شامل مراقبت و نگهداری از ساختمان به منظور حفظ وضعیت اصلی به صورت مطلوب، تداوم کاربری و جلوگیری از آسیبهای بعدی میشود.

51- حذف و تعویض:
انواع فعالیتهایی که در جهت احیاء و بازگرداندن وضعیت اولیه و اصلی بنا به دلیل تغییرات نامطلوبی که عمدتاً در دوره بهره برداری صورت میپذیرد.

52 – حفظ عناصر سازه‌ای:
این گروه از اقدامات شامل مستحکم‌سازی بنا و بازسازی عناصر اصلی آن میباشد.
53- حفظ عناصر فرعی:
این دسته از عملیات اصولاً مربوط به زدودن آثار فرسودگی و تجهیز بنا برای مقاومت در مقابل عوامل ایجاد فرسودگی میباشد.

54- تغییر:
انواع فعالیتهایی که به منظور انطباق وضع موجود ابنیه به وضعیتی جدید و مطلوب با توجه به اهداف طراحی شهری صورت میپذیرد تغییر نامیده میشود.

55- تغییر پوسته‌ای:
تغییری است که به تجدید یا تغییر عناصر متشکله نما اعم از بالکن و پیشانی بام، پلکان، بازشوها، شکل درب و پنجره‌ها و … به منظور هماهنگ شدن ساختمان با دیگر ابنیه موجود و یا رسیدن به شکل مطلوب از نمای خیابانی ختم میشود.

56- تغییر حجمی:
تغییری است که از طریق افزایش یا کاهش احجام و یا تغییر جرم حجمی بنا به منظور هماهنگ نمودن ابنیه از نظر ارتفاع، حجم، موقعیت اشتغال و دیگر عوامل مشابه صورت میپذیرد.

57- تفکیک:
عبارتست از جداسازی یا تقسیم یک قطعه زمین یا ساختمان به قطعات کوچکتر یا واحدهای مجاز مستقل

58- تجمیع:
یکپارچه و جمع کردن چند قطعه زمین یا ساختمان به یک قطعه بزرگتر را تجمیع گویند که عکس عمل تفکیک میباشد.

59- تغییرات اساسی:
تغییرات کلی در قسمتهای خارجی و داخلی یک بنا میباشد (جابجایی دیوار، تعویض سقف، جابجایی ستون)

60- قطعه زمین:
زمینی است بایر یا دایر که موقعیت آن نسبت به جهات چهارگانه (شمال و جنوب و شرق و غرب) مشخص شده باشد که دارای سند ثبتی بوده و یا صدور سند ثبتی برای آن بلامانع باشد.

61- بنا (ساختمان) :
عبارتست از هر نوع مستحدثات سرپوشیده‌ای که مورد استفاده سکونت یا فعالیتهای اداری، تجاری، صنعتی، کارگاهی و امثال آن قرار گیرد مانند یک ویلا یا خانه مسکونی، کارخانه، فروشگاه، نمایشگاه، اداره دولتی، بیمارستان و غیره.
62- مشاعات:
عبارت است از سطوحی از قطعه زمین و یا قسمتهایی از سطح زیربنا که به صورت مشترک توسط ساکنان دو یا چند واحد مسکونی قابل استفاده میباشد. آسانسور، راهرو، پیلوت، پارکینگ، سالنهای بازی و اجتماعات، انبارها، استخر، فضاهای باز و ساخته شده مانند حیاط و باغ، تأسیسات عمومی، زیربنایی (سپتیک، فاضلاب، لوله کشیهای اصلی و عمومی، کانالها، برق عمومی، آب و گاز عمومی و غیره) همچنین اطاق سرایدار و محوطه بام و امثال آن.

63- آپارتمان:
ساختمانی که بتواند امکانات سکونتی، تجاری، اداری حداقل برای چهار واحد مستقل فراهم نماید آپارتمان نامیده میشود.

64- واحد ساختمانی مستقل:
عبارت از واحدی است از یک ساختمان که دارای درب ورودی اصلی مجزا سرویسهای بهداشتی و آشپزخانه مستقل باشد.

65- واحد مسکونی:
شامل تمام یا قسمتی از سطح زیربنا که به طور مستقل حداقل امکانات برای اسکان یک خانوار را دارا باشد. در یک واحد مسکونی علاوه بر فضاهای عمومی پیش بینی آشپزخانه و توالت و حمام الزامی است.
66- حیاط (فضای باز) :
قسمتی از قطعه زمین که در آن بنایی احداث نشده و به صورت فضای باز و یا باغ و باغچه محوطه سازی، حیاط یا حیاط خلوت باشد.

67- طبقه همکف:
طبقه همسطح زمین هربنا که با سطح گذرگاه عام یا حیاط هم تراز بوده و یا حداکثر حدود یک متر و بیست سانتیمتر مرتفع‌تر از آن باشد.

68- کف (کف گذرگاه) :
تراز سطح تمام شده یا کف محور گذرگاه عمومی میباشد که در موقع تعیین ارتفاع ساختمانها مبنای محاسبه خواهد بود.

69- تراکم جمعیت:
عبارت از میانگین پراکندگی جمعیت در سطح اراضی شهری است و واحد آن برحسب تعداد نفر در یک هکتار میباشد.

70- تراکم ساختمانی:
عبارت از نسبت سطح زیربنایی طبقات مورد استفاده مسکونی، تجاری، اداری، بهداشتی، آموزش و غیره به سطح کل اراضی مورد استفاده قطعه تفکیکی (سطوح پارکینگ، پیلوتها، انبار، زیرزمین و راه پله‌ها در صورت رعایت ضوابط طرح جزء سطح تراکم ساختمانی محسوب نمیگردد) .

71- تراکم خالص مسکونی:
نسبت جمعیت ساکن در محدوده مورد بررسی به سطح اراضی مسکونی واقع در آن محدوده برحسب نفر در هکتار
پراکندگی و توزیع متوسط جمعیت در سطوحی که اختصاص به کاربری مسکونی دارد میباشد و واحد آن عبارت از تعداد نفر در یک هکتار از اراضی مسکونی است.

72- سرانه:
سهمی که به طور تئوریک در یک کشور یا شهر و یا استان به هر یک از افراد جامه تعلق میگیرد مانند درآمد سرانه، سرانه زمین، سرانه ساختمان، سرانه مسکونی، سرانه فضای سبز و سرانه تولیدات کشاورزی و غیره.

73- سطح زیربنا (زیربنا در کل طبقات) :
کلیه سطوح ساخته شده در تمام طبقات یک بنا اعم از بالاتر یا پایین‌تر از سطح زمین را سطح زیربنا گویند.

74- سطح زیربنا در همکف (سطح اشغال) :
عبارت از سطح طبقه ساخته شده همکف از ساختمانی است که تقریباً هم تراز گذرگاه عام با حیاط و فضای ورودی به آن طبقه باشد.

75- سطح آزاد:
قسمتی از یک قطعه زمین است که در آن هیچگونه بنایی احداث نشده باشد مانند حیاط خلوت، باغ و باغچه، فضای سبز و فضای خالی و باز.

76- سطح خالص مسکونی (سطح مفید) :
عبارت از مجموع سطوح ساخته شده یک بنا که صرفاً به منظور سکونت استفاده میشود بدون احتساب قسمتهای مشاع و غیر مسکونی مانند راهروها، پله‌ها، پارکینگ، پیلوت، انبار و زیرزمین

77- سطح ناخالص مسکونی:
عبارت از مجموع سطوح تمام طبقات یک بنا میباشد که برای منظورهای مختلف مورد استفاده قرار میگیرد اعم از طبقات مسکونی و غیره و پارکینگ و انبار و زیرزمین
78- طبقات فوقانی:
کلیه طبقات واقع در روی طبقه همکف را گویند و به ترتیب طبقات اول و دوم و سوم … نامیده میشوند.

79- زیرزمین:
قسمتی از ساختمان که ارتفاع روی سقف آن از کف حیاط حداکثر از متوسط سطح زمین 2/1 متر باشد. و استفاده از آن جهت سکونت تحت هر شرایطی غیرمجاز میباشد.

80- پیلوت:
قسمتی از ساختمان هم سطح گذر یا حداکثر 2/1 متر بالاتر از آن که به صورت فضایی شامل ستونهای بدون دیوارهای جداکننده بوده و فاصله زیر سقف از کف آن حداکثر 2/2 متر باشد.

81- پارکینگ:
محل خاص نگهداری وسایط نقلیه میباشد.

82- بالکن:
سطح سرپوشیده (یا سرباز) در طبقات ساختمان که حداقل یک طرف آن باز باشد.
83- برزمین:
عبارت است از حد نهایی عرض یک معبر که لبه قطعه زمین را تعیین میکند.

84- پخی:
خط موربی است که سطح گوشه‌ای از قطعه زمین را که در نبش دو معبر قرار دارد به منظور ایجاد دید مناسب رانندگی حذف نموده و آن را جز فضاهای شهری قرار می‌دهد.

85- تعمیر اساسی:
عبارت از هرگونه تعمیر مربوط به ایستایی بنا که از نظر ایمنی ضرورت داشته باشد و منجر به تغییر طرح نگردد.

86- تغییر اساسی:
عبارت است هرگونه تغییر در وضع داخلی و یا خارجی بنا که منجر به تغییر طرح و یا تغییر عملکرد نشود.

87- سقف شیبدار:
عبارت است از پوشش نهایی تمام یا قسمتی از بنا که نسبت به خط تراز حداقل 25 درصد شیب داشته باشد شیب کمتر سقف شیبدار تلقی نمیگردد.
88- ضریب اشغال:
عبارت است از نسبت مساحت سطح مجاز احداث بنا به مساحت قطعه زمین

89- مجتمع مسکونی:
عبارت است از اجتماع تعدادی واحد مسکونی در یک یا در چند بلوک که در یک قطعه زمین قرار گرفته باشد.

90- تراکم پایه:
تراکم مجاز حداقلی است که هر زمین میتواند بدون پرداخت حق تعدیل تراکم داشته باشد.

91- حداکثر تراکم مجاز:
حداکثر تراکمی است که هر زمین با توجه به ویژگیهای خود، معبر همجوار و محل استقرار میتواند (با پرداخت حق تعدیل تراکم) داشته باشد.

92- حق تعدیل تراکم: مابه تفاوتی که برای استفاده از تراکم حداکثر مجاز (بیشتر از تراکم پایه، تا حد تراکم مجاز) میباید پرداخت شود.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها