سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

تعاریف و مفاهیم مورد نیاز در تهیه طرح های توسعه شهری

 

1-  تعاريف

تعاريف زير با استفاده از متون، قوانين و منابع پايه شهرسازي ارائه شده است. تا از هر گونه شبهه و برداشت شخصي از مفاهيم جلوگيري به عمل آورد. محدوده و حريم شهر، روستا و شهرك مطابق قانون محدوده ها (مصوب 14/10/84  مجلس شوراي اسلامي)  به شرح زير مي باشد:

1-1- تعاریف عمومی

1-1-1 محدوده شهر

محدوده شهر عبارت است از حد كالبدي موجود شهر و توسعه آتي در دوره طرح جامع و تا تهيه طرح مذكور در طرح هادي شهر كه ضوابط و مقررات شهرسازي در آن لازم الاجرا مي باشد.

شهرداري ها علاوه بر اجراي طرح هاي عمراني از جمله احداث و توسعه گذرها و تأمین خدمات شهري و تأسیسات زيربنايي در چارچوب وظايف قانوني خود كنترل و نظارت بر احداث هر گونه ساختمان و تأسیسات و ساير اقدامات مربوط به توسعه و عمران در داخل محدوده شهر را نيز به عهده دارند.

1-1-2- حريم شهر

حريم شهر عبارت است از قسمتي از اراضي بلافصل پيرامون محدوده شهر كه نظارت و كنترل شهرداري در آن ضرورت دارد و از مرز تقسيماتي شهرستان و بخش مربوطه تجاوز ننمايد. به منظور حفظ اراضي لازم و مناسب براي توسعه موزون شهرها با رعايت اولويت حفظ اراضي كشاورزي، باغات و جنگل ها، هر گونه استفاده براي احداث ساختمان و تأسیسات در داخل حريم شهر تنها در چارچوب  ضوابط و مقررات مصوب طرح هاي جامع و هادي امكانپذير خواهد بود.

نظارت بر احداث هر گونه ساختمان و تأسیسات كه به موجب طرح ها و ضوابط مصوب در داخل حريم شهر مجاز شناخته شده و حفاظت از حريم به استثناي شهرك هاي صنعتي ( كه در هر حال از محدوده قانوني و حريم شهرها و قانون شهرداري ها مستثني مي باشند) به عهده شهرداري مربوط مي باشد، هر گونه ساخت وساز غيرمجاز در اين حريم تخلف محسوب و با متخلفين طبق مقررات رفتار خواهد شد.

1-1-3 – محدوده روستا

محدوده روستا عبارت است از محدوده اي شامل بافت موجود روستا و گسترش آتي آن در دوره طرح هادي روستايي كه با رعايت مصوبات طرح هاي بالادست تهيه و به تصويب مرجع قانوني مربوط مي رسد. دهياري ها كنترل و نظارت بر احداث هرگونه ساخت و ساز در داخل محدوده را عهده دار خواهند بود.

تبصره 1: روستاهايي كه در حريم شهرها واقع مي شوند مطابق طرح هادي روستايي داراي محدوده و حريم مستقل بوده و شهرداري شهر مجاور حق دخالت در ساخت و ساز و ساير امور روستا را ندارند.

تبصره 2: روستاهايي كه به موجب طرح هاي مصوب جامع و هادي در داخل حريم شهرها واقع شوند در صورت رسيدن به شرايط  شهر شدن، شهر مستقل شناخته نشده و به صورت منفصل به عنوان يك ناحيه يا منطقه از نواحي يا مناطق شهر اصلي تلقي و اداره خواهند شد و براي آنها در قالب طرح هاي جامع و تفصيلي ضوابط و مقررات ويژه متضمن امكان استمرار فعاليت هاي روستايي تهيه و ملاك عمل قرار خواهند گرفت.

تبصره 3: محدوده روستاهاي  فاقد طرح هادي، با هماهنگي شوراي اسلامي روستا توسط بنياد مسكن انقلاب اسلامي در قالب بافت مسكوني روستا پيشنهاد گرديده و به تصويب مراجع قانوني مربوطه در استان مي رسد.

1-1-4- محدوده زيست محيطي:

عبارت از محدوده اي است به فاصله مشخص بعد از محدوده شهر[1] براي شهرهاي با جمعيت 75000 تا 200000 نفر جمعيت، اين ميزان برابر 3 كيلومتر تعيين شده است.

1-1-5- قطعه زمين :

عبارت است از زميني است كه داراي يك سند مالكيت بوده و به وسيله خيابان يا گذر دسترسي تفكيك نگرديده باشد.

1-1-6- تفكيك زمين:

عبارت است از تقسيم يك قطعه زمين يكپارچه به دو يا چندين قطعه مجزا با ايجاد دسترسي هاي مناسب براي استفاده جداگانه از يكديگر و همراه با تخصيص سند مالكيت جداگانه

1-1-7- واحد مسكوني:

فضا يا محوطه اي است محصور كه يك يا چند ورودي به دسترسي عمومي ( كوچه، خيابان، بازار، ميدان و … ) يا به دسترسي خصوصي ( راهرو مشترك، راه پله مشترك) داشته باشد و در آن يك يا چند خانوار سكونت داشته باشند.

1-1-8-آپارتمان:

عبارت است از تعدادي واحد هاي مستقل كه ورودي به دسترسي خصوصي (راه رو مشترك، راه پله مشترك) داشته باشد و بتواند امكانات سكونت مستقل چندين خانواده را فراهم كند.

1-1-9- خانوار:

خانوار از چند نفر تشكيل مي شود كه با هم در يك اقامتگاه زندگي مي كنند و يا هم خرج هستند و معمولاً با هم غذا مي خورند. فردي كه به تنهايي زندگي مي كند نيز خانوار تلقي مي شود.

1-1-10- اماكن عمومي

منظور از اماكن عمومي: آن دسته از ساختمان هايي هستند كه يكي از انواع خدمات عمومي را در اختيار افراد جامعه قرار مي دهند.

1-1-11- برساختمان:

عبارت است از فصل مشترك هر قطعه زمين با گذر عمومي.

1-1-12-تجمیع:

یکپارچه کردن دو یا چند قطعه زمین مجاور یکدیگر با پلاک های ثبتی جداگانه است که بتوان آنها را به یک پلاک ثبتی تبدیل کرد.

1-1-12- سطح زيربناي ناخالص طبقات:

عبارت است از جمع كل مساحت زيربنا در طبقات ساختمان.

1-1-13- سطح زيربناي خالص طبقات:

سطح خالص عبارت است از سطح ناخالص طبقات با كسر تمامي فضاهايي كه براي پاركينگ، رفت و آمد ( مانند راهروهاي عمومي، آسانسور، پله، نورگير، داكت و گلخانه ) و ساير مصارف مربوطه تخصيص داده شده است.

1-1-14- زيرزمين:

عبارت است از طبقه اي كه 50% يا بيشتر از حجم آن پائين تراز كف زمين قرار دارد ملاك كف زمين عبارت است از رقوم متوسط  گذر يا خيابان مجاور، هر طبقه اي كه حداكثر ارتفاع زيرسقف تمام شده آن از كف متوسط  گذر مجاور 90 سانتي متر باشد نيز زيرزمين اطلاق مي گردد.

1-1-15- همكف:

عبارت از طبقه اي است كه همتراز كف و يا بلندتر از آن و يا لاقل 80% حجم آن بالاتر از كف باشد.

1-1-16- سطح اشغال در همكف:

عبارت از قسمتي از سطح هر قطعه زمين كه جهت احداث بنا طبق ضوابط اختصاص يابد. به عبارت ديگر سطحي از زمين كه طبق ضوابط به عنوان سطح اشغال ساختمان ناميده مي شود.

1-1-17- نماي ساختمان:

عبارت است از كليه سطوح خارجي ساختمان كه مشرف به فضاهاي باز و حياط هاي اصلي و حياط هاي خلوت و گذرگاه هاي عمومي باشد.

1-1-18- تراكم ساختماني:

عبارت است از نسبت سطح زيربنا خالص طبقات به سطح كل زمين

1-1-19- تراكم پايه:

حداقل ميزان تراكمي كه يك قطعه زمين مي تواند داشته باشد.

1-1-20- حداكثر تراكم مجاز:

ميزان تراكمي كه يك قطعه زمين مي تواند با توجه به شرايط آن ( محل استقرار، نوع گذر دسترسي مجاور، ابعاد زمين و…) از آن برخوردار باشد.

1-1-21- ارتفاع ساختمان:

فاصله بلندترين نقطه سقف شيبدار تا رقوم متوسط گذر مجاور و در ساختمان هاي با سقف مسطح فاصله روي بلندترين نقطه دست انداز تا رقوم متوسط خيابان مجاور

1-1-22- پاركينگ خصوصي:

فضايي است كه براي توقف وسايط نقليه ساختمان به كار مي رود و هيچگونه استفاده ديگري از آن مجاز نيست.

  • ضوابط و معيارهاي استقرار صنايع در حريم شهرها، سازمان حفاظت محيط زيست. 1378
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها