سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

نظریه ها، دیدگاه ها و پشنهادها در زمینه آمایش

1-1- نظریه ها، دیدگاه ها و پشنهادها در زمینه آمایش

1-1-1-   سازمان ملل متحد

سازمان ملل در گزارش‌های توسعه انسانی و معاهدات گوناگون به بیان پیشنهاداتی درزمینه کاهش نابرابری‌های منطقه‌ای و ایجاد عدالت اجتماعی پرداخته است:

همه نابرابری‌های منطقه‌ای نمی‌توانند از میان روند؛ زیرا برخی از آن‌ها نتیجه تفاوت‌های ذاتی میان مردم، میان شهر و روستا و میان مناطق مختلف کشور است. دولت‌ها به‌منظور قادر ساختن مردم و مناطق برای استفاده از قابلیت‌هایشان، باید دسترسی به زیرساخت‌ها، خدمات، دانش، اعتبارات، فرصت برای تحرک اجتماعی و مشارکت آن‌ها در فرآیند تصمیم­گیری را فراهم آوردند و این امر نیز بسیار مهم است که مداخلات دولت به افراد زیرخط فقر سود برسانند تا بتوانند از فرصت‌ها استفاده نمایند .(united nations,2001:11)  به‌منظور از میان بردن نابرابری‌های منطقه‌ای در داخل کشور، دولت نیاز به اتخاذ سیاست‌هایی دارد که فرصت‌ها را برای مردم و مناطق، به‌منظور بهبود شرایط افزایش دهد. این سیاست‌ها عبارت‌اند از: سرمایه‌گذاری در آموزش، اتصال مناطق، تمرکززدایی و ایجاد حکمروایی شایسته، توانمند‌سازی فقرا و ایجاد شبکه‌های اجتماعی (همان:۱۱۷- ۱۱۴).

 

1-1-2-  سرمایه‌گذاری در آموزش

آموزش عمدتاً برای تغییر است تا برای ثبات؛ پاردایم قرن ۲۱.م. عبارت است از: آموزش همیشگی برای استخدام همیشگی. ارتقاء آموزش تنها به معنای فراهم کردن آن برای همه افراد نیست، بلکه به معنای افزایش کیفت آموزش، تدریس به دانش­آموزان و تقویت تفکر در آن‌ها، خلاقیت و آماده­سازی آن‌ها برای یادگیری مادام‌العمر می‌باشد. اقتصاد دانش‌محور نیاز به تغییر در برنامه تحصیلی و نیز طرز تفکر هر عضو جامعه دارد. این تغییرات ابتدا بر متخصصین، سپس کار‌گران صنعتی و درنهایت کشاورزان تأثیرگذار است. برای افزایش رقابت میان مناطق، تنها آموزش کافی نیست، بلکه آموزش باید با موارد دیگری ترکیب شود؛ جذب سرمایه‌های خصوصی خارجی و بومی برای ایجاد درآمد و اشتغال و نیز راه­اندازی تحقیق و توسعه محلی به‌منظور ایجاد ظرفیت و نوآوری در فن­آوری لازم است. همچنین کشورها باید به شبکه اطلاعات جهانی متصل شوند (همان: ۱۱۴).

 

1-1-3-   اتصال مناطق

به‌منظور ارتقاء اقتصادی، مناطق واپس‌مانده و منزوی باید به بازارهای محلی، منطقه‌ای، ملی و جهانی متصل شوند. ایجاد زیرساخت‌های نظیر راه‌آهن و فرودگاه‌ها در ایجاد فرصت‌های اقتصادی مؤثرند. چنین زیرساخت‌های، هزینه تولید محصولات کشاورزی و صنعتی را کاهش داده و آن‌ها را رقابتی‌تر می‌کند. البته زیرساخت‌های حمل‌ونقل و ارتباطات باید جهان خارج را به مناطق واپس‌مانده متصل کنند، نه این مناطق را به جهان خارج. بنابراین، مناطق واپس‌مانده باید حل و نقل و خطوط ارتباطی خود را در بازارهای بزرگ، بنادر و سایر گره‌های حمل‌ونقلی تقویت کنند. همان‌گونه که ذکر شد، خطوط ارتباطی توسعه‌یافته موجب می‌شوند این مناطق از مزیت نسبی خود بهره­مند شده و با کاهش هزینه‌های محصولات و خدمات، بیشتر رقابتی شوند (همان: ۱۱۵).

 

1-1-4-   تمرکز و ایجاد حکمروایی شایسته

تمرکززدایی قدرت تصمیم‌گیری از سطوح ملی به سطوح منطقه‌ای و محلی، در افزایش فرصت‌های اقتصادی امری ضروری است. تمرکززدایی از تصمیم‌گیری، این اطمینان را حاصل می‌کند که در سطوح محلی، سیاست‌ها و برنامه‌ها مطابق با نیازها و شرایط مردم محلی بوده و از منابع منطقه‌ای و محلی استفاده مفیدی می‌شود. تمرکززدایی بار سنگینی را بر روی دوش دولت‌های محلی قرار داده و وظایف جدیدی را برعهده آن‌ها می‌گذارد که در این امر دولت مرکزی باید به موسسات محلی کمک کرده و آن‌ها را حمایت کند (همان: ۱۱۶).

 

1-1-5-  توانمند‌سازی فقرا

برای اینکه فقرا از توسعه بهره ببرند، شرایط اقتصادی و سیاسی آن‌ها را باید تقویت نمود؛ اجرای برنامه‌های افزایش ذخیره و اعتبار به‌منظور تقویت شرایط اقتصادی فقرا و افزایش ظرفیت و اعتماد آن‌ها از طریق مشارکت دادن آن‌ها در امور تصمیم‌گیری توسعه، اقدامی ضروریست که این امر کمک‌های دولت محلی را می‌طلبد (همان).

 

1-1-6-  ایجاد شبکه‌های امنیت اجتماعی

به‌منظور بهره بردن فقرا از منافع توسعه و این امر که فرزندان‌ آن‌ها در دور باطل فقر نباشند، شبکه‌های امنیت اجتماعی موردنیاز است. تجربیات نشان می‌دهد شبکه‌های امنیت اجتماعی دولتی گاهی گروه‌های هدف را فراموش می‌کنند و دچار فساد و سوءاستفاده می‌شوند. در مکانیزم‌های جدید جامعه- محور، ارائه خدمات اجتماعی (به‌ویژه تأمین بهداشت و آموزش‌وپرورش) نیاز به تحقیق و توسعه فراوان دارد. اگر دولت‌ها سیاست‌هایی را اتخاذ نمایند که به جامعه جهانی متصل شده و امنیت کافی را در جامعه برقرار کنند، آسیب‌پذیران آسیب کمتری می‌بینند (همان : ۱۱۷). بنابراین به‌طور خلاصه، ازجمله اقدامات برای از بین بردن فقر و کاهش نابرابری‌های میان مناطق و میان شهر و روستا عبارت‌اند از: ایجاد محیطی توان‌بخشی برای فعالیت‌های کشاورزی در مقیاس کوچک، کسب‌وکارهای کوچک و بخش غیررسمی، ترویج پیشرفت فنّاورانه، معکوس نمودن روند انحطاط محیط­زیست در مناطق حاشیه‌ای و شتاب بخشیدن به انتقال جمعیتی (سازمان ملل، ۱۳۸۵: ۱۸۴ – ۱۸۳).

 

1-1-7-   سازمان برنامه‌وبودجه کشور

یکی از اساسی­ترین سیاست‌های اجرایی دولت در طول برنامه‌های توسعه، ایجاد تعادل‌های منطقه‌ای از طریق سرمایه­گذاری  در مناطق است این سرمایه‌گذاری‌ها در زمینه‌های مختلف صورت می‌گیرد. برخی از این زمینه‌ها عبارت‌اند از (یاسوری، ۱۳۸۸: ۲۰۴).

الف) انجام طرح‌های عمرانی درزمینه راه مناسب روستایی، برق­رسانی، بهداشت، آب‌رسانی، فضاهای آموزشی، پستی و مخابراتی و کمک به آماده‌سازی زمین برای طرح‌های اشتغال‌زا در روستا‌های محروم با اولویت اتمام طرح‌های نیمه‌تمام.

ب) توسعه فعالیت‌های تولیدی و اشتغال‌زا و خوداشتغالی در روستا‌های محروم از طریق مابه‌التفاوت کارمزد و سود مورد انتظار بانک در امور آب، کشاورزی، صنعت مسکن و امور اجتماعی و پیش­بینی آن در بودجه‌های سنواتی.

پ) رعایت اولویت در انتخاب و اجرای طرح‌های امور اجتماعی، زیربنایی و اشتغال­زا برای روستا‌های محروم کشور.

ت) احداث فضاهای چندمنظوره فرهنگی، آموزشی، تربیتی، هنری و ورزشی در مراکز جمعیتی نقاط محروم کشور.

کلیدواژه : آمایش سرزمین
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها