سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

تحلیلی بر انواع طرح های توسعه ملی تا طرح آماده سازی زمین

1- طرح جامع آمایش سرزمین

برنامه ریزی آمایش سرزمین، روند جامعی از برنامه ریزی منطقه ای را ارایه می نماید. این نوع از برنامه ریزی برای بکارگیری برنامه ریزی منطقه ای در سطح کشور و استان ها، بهترین مکمل برای برنامه ریزی کلان و بخشی است.

مهمترین خصوصیات برنامه آمایش سرزمین، جامع نگری، دوراندیشی، کل گرایی، کیفیت گرایی و سازمان دهی فضایی مناطق است. هدف برنامه آمایش سرزمین ارایه استراتژی­های توزیع فضایی جمعیت، فعالیت و منابع در پهنه سرزمینی است. به گونه ای که هر منطقه متناسب با قابلیت­ها، نیازها و موقعیت خود، از طیف مناسبی از فعالیت­های اقتصادی و اجتماعی برخوردار باشد و جمعیتی متناسب با توان و ظرفیت خود بپذیرد. به عبارت دیگر، هدف کلی آمایش سرزمین، سازماندهی فضا به منظور بهره وری مطلوب از سرزمین در چارچوب منافع ملی است. آمایش سرزمین، زیربنای سازماندهی توسعه منطقه ای و ابراز اصلی برنامه ریزی و تصمیم گیری های منطقه ای و ملی است. آمایش سرزمین زمینه اصلی تهیه برنامه های توسعه اقتصادی و اجتماعی منطقه ای را فراهم می سازد و ابراز اصلی تلفیق برنامه ریزی های اقتصادی و اجتماعی با برنامه ریزی های کالبدی و فضایی خواهد بود. از آنجائیکه برای تحقق اهداف توسعه همه منابع سرزمینی اعم از: منابع انسانی، اقتصادی و محیطی و سازمان فضایی باید به کار گرفته شود و به کارگیری آنها مستلزم برنامه ریزی است، لذا آمایش سرزمین مبنای طرح­ها و برنامه­های جامع توسعه بوده و پیوند دهنده برنامه­ریزی­های اقتصادی، اجتماعی و فضایی و یا مجموع آنها در قالب برنامه ریزی جامع در مقیاس ملی منطقه ای است(سعیدنیا، 1378: 67).

طرح جامع آمایش سرزمین سندی است برای تحقق توسعه پایدار فضایی، مجموعه اهداف، راهبردها، سیاست ها و برنامه های اجرایی بخش­های دولتی و غیر دولتی(عمومی، و خصوصی و تعاونی ها) در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، زیست محیطی و کالبدی.

هدف از تهیه برنامه آمایش سرزمین دستیابی به سندی است که سازمان فضایی منسجم، اثربخش، مبتنی بر احصاء و به کارگیری روش هایی اجرایی برای رسیدن به توسعه پایدار در چهارچوب توسعه ملی می باشد.

پایه اصول مصوب آمایش سرزمین بشرح زیر است:

·ملاحظات دفاعی- امنیتی

·کارایی و بازدهی اقتصادی

·وحدت و یکپارچگی سرزمین

·گسترش عدالت اجتماعی و تعادل های منطقه ای

·حفاظت محیط زیست و احیای منابع طبیعی

·حفظ هویت اسلامی، ایرانی و حراست از میراث فرهنگی

·تسهیل و تنظیم روابط درونی و بیرونی اقتصاد کشور

·رفع محرومیت ها به خصوص در مناطق روستایی

2- طرح جامع کالبدی ملی و منطقه ای

طرح های کالبدی ملی و منطقه ای با هدف مکانیابی برای گسترش آینده شهرهای موجود و ایجاد شهرها و شهرک­های جدید، پیشنهاد شهری آینده کشور یعنی اندازه شهرها، چگونگی استقرار آنها در پهنه کشور و سلسله مراتب میان شهرها به منظور تسهیل مدیریت سرزمینی و امر خدمات رسانی به مردم و پیشنهاد چارچوب مقررات ساخت و ساز در کاربری های مجاز زمین های سراسر کشور تهیه می شود(مجموعه قوانین و مقررات شهرسازی، 1378: 45).

مطالعاتی که در فرآیند تهیه طرح کالبدی ملی و منطقه ای انجام می گیرد از قبیل مطالعات جمعیت، ارزیابی منابع اراضی، پهنه بندی خطر زمین لرزه، اقلیم، آسایش و… می توانند به طور مستقل در فعالیت های شهرسازی مفید و موثر واقع گردند.

در طرح جامع کالبدی ملی و منطقه ای مطالعات در سه سطح، ملی، منطقه ای و محلی و در مقیاس های متفاوت بشرح زیر صورت می گیرد:

1-مطالعات ملی در مقیاس 1000000: 1 تا 250000: 1

2-مطالعات منطقه ای در مقیاس 1:250000 تا1:50000

3-مطالعات محلی در مقیاس1:50000 تا 1:2000

سراسر کشور برای انجام مطالعات محلی منطقه ای به 10 منطقه بزرگ تقسیم شده که مطالعات تعدادی از آنها مورد تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری کشور قرار گرفته است که مطالعات منطقه ای آذربایجان، شامل استان های آذربایجان شرقی، غربی و اردبیل در سال 1383 مورد تصویب قرار گرفته است(مجموعه قوانین و مقررات شهرسازی، 1378: 46).

3- طرح توسعه و عمران ناحیه ای

به منظور تدوین سیاست ها و ارایه راهبردها در زمینه هدایت و کنترل توسعه و استقرار مطلوب مراکز فعالیت، مناطق حفاظتی و همچنین توزیع مناسب خدمات برای ساکنان شهرها و روستاها در یک یا چند شهرستان که از نظر ویژگی های طبیعی، و جغرافیایی همگن بوده و از نظر اقتصادی، اجتماعی و کالبدی دارای ارتباطات فعال متقابل می باشند، تهیه می گردد(همان، 50).

4- طرح جامع شهرستان

به منظور تدوین و تنظیم سیاست ها و کنترل توسعه و استقرار مطلوب مراکز فعالیت و توزیع متناسب خدمات برای ساکنان شهرها و روستاها در یک شهرستان از نظر اقتصادی، اجتماعی و کالبدی با ویژگی های طبیعی و جغرافیایی همگن توصیه می گردد. این طرح ها برای شهرهایی که از مراکز استان بوده و جمعیت شهر مرکز آنها براساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن بیش از 200 هزار نفر جمعیت می باشد و جمعیت شهرستان نیز براساس آخرین سرشماری نفوس و مسکن بیش از 400 هزار نفر بوده باشد(همان، 50).

5- طرح های جامع شهری

از دیدگاه گدس، شهر یک سیستم پیچیده متشکل از ساختارهای مختلف و مقوله های مختلف و طبعاً موضوعی میان رشته ای است. بنابراین متدلوژی سنتی شهرساز که از یک رشته عملیات حرفه ای و فیزیکی و براساس برداشت های تجربی و ادراکات شخصی شهرسازی استوار بود باید بر پایه الگوی علمی(بررسی، تحلیل، طرح) و با درک همه جوانب و وجوه به طور جامع انجام پذیرد. نظریات گدس مدت 60 سال بر تفکر شهرسازی علمی سایه انداخته بود و پایه همین اندیشه مدل یا الگوی طرح های جامع به عنوان متدلوژی شهرسازی شکل گرفت(حسین پور، 1379: 66). بنابراین برنامه ریزی جامع یا بلوپرینتی برداشتی ساده­ی اولیه از مفهوم برنامه ریزی اهداف و طرق اجرایی آن می باشد و با اتکاء بر متدلوژی خاصی شهر را در قالب منطقه از یک طرف و در قالب محیط اجتماعی و تاریخی از طرف دیگر قرار می دهد. این مداخلات در درون طرح فیزیکی نقشه کاربری اراضی وضعیت مطلوب آینده را منعکس می کند(عسکری، 1377: 81) و عبارت است از طرح بلند مدتی که در آن نحوه استفاده از اراضی و منطقه بندی مربوط به حوزه های مسکونی، صنعتی، بازرگانی، اداری و کشاورزی، تأسیسات، تجهیزات، تسهیلات شهری، نیازمندی های عمومی شهری، خطوط کلی ارتباطی و محلی مراکز انتهای خط(ترمینال) و فرودگاه ها و بنادر و سطح لازم برای ایجاد تاسیسات و تجهیزات و تسهیلات عمومی مناطق نوسازی، بهسازی و اولویت های مربوط به آنها تعین می شود و ضوابط و مقررات مربوط به کلیه موارد فوق و همچنین ضوابط مربوط به حفظ بنا و نماهای تاریخی و مناظر طبیعی، تهیه و تنظیم می گردد(سعیدنیا، 1378: 35).

طرح جامع شهر همچنین به منظور تعیین جهات توسعه شهر و تأمین نیازمندی های آن براساس پیش بینی ها و اهداف توسعه شهری، گسترش ضوابط شهرسازی، کنترل توسعه شهرها، گرایش به نظام برنامه ریزی و هماهنگ سازی بخش های مختلف اقتصادی و اجتماعی، با توجه به کیفیت محیط زیست براساس شناخت حوزه های نفوذ طبیعی، اقتصادی و اجتماعی شهرها تهیه و تنظیم می گردد(شیعه، 1386: 95).

اهداف عمده در تهیه طرح های جامع شهری عبارتند از:

1-کنترل توسعه فیزیکی شهر و جهات توسعه(ساخت شهر)

2-تخصیص زمین و تعیین حوزه های عملکردهای اصلاحی به کاربری های مختلف با استفاده حداکثر آن

3-ایجاد خدمات و تسهیلات عمومی لازم در جهت تأمین نیازهای مختلف جامعه شهری

4-تأمین فرصت های اشتغال برای بخش های نیروی انسانی و توسعه اقتصادی

5-تعیین محدوده توسعه و ضوابط و مقررات لازم در مورد سرانه مصارف مختلف و کاربری زمین و…

6-نظام تقسیمات واحدهای شهری(مناطق و محلات و واحد های همسایگی و…

7-ضوابط کلی و نظام شبکه ارتباطی و تسهیلات شهری عمده مثل خط آهن شهری، فرودگاه و…

8-احتمالات و پیش بینی های جمعیتی و ظرفیت جمعیت پذیری شهر

9-حدود کلی تراکم و چگونگی توزیع آن در شهر

10-حفاظت محیط زیست

محتوای اساسی طرح جامع شهر بر اساس مصوبه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران به قرار زیر است:

1-ساخت شهر(توسعه): شامل مشخصات ساختی و کالبدی و تعیین حوزه های عملکردهای اصلی، خطوط کلی و نظام شبکه ارتباطی، نظام تقسیمات واحدهای شهری و تعیین عناصر و بافت های خاص.

2-جهات و حدود کلی توسعه و ظرفیت شهری شامل احتمالات جمعیتی و ظرفیت پذیری، منابع و محاسبه ظرفیت زیربناهای شهری، حدود تراکم جمعیت شهر و حریم شهر.

3-معیارها و ضوابط و مقررات شامل سرانه مصارف مختلف و کاربری زمین، استقرار عملکردهای مختلف و مناطق نوسازی و بهسازی، حفظ بناها و نمادهای تاریخی و مناظر طبیعی، معماری و بافت سیمای شهر با توجه با آداب فرهنگی و ویژگی های اقلیمی و حفاظت محیط زیست(مرکز مطالعات و تحقیقات وزارت مسکن، 1382: 410).

5-1- سابقه طرح های جامع

اولین قانون شهرسازی ایران در سال 1312 از تصویب مجلسین گذاشت. این قانون مربوط به احداث و توسعه معابر و خیابان ها نام داشت، در سال 1320 قانون مذکور تحت عنوان قانون توسعه معابر اصلاح گردید و مورد تجدید نظر قرار گرفت. تغییرات فیزیکی در دهه 1320 به تبعیت از اقدامات بارون هوسمان در پاریس در قرن نوزدهمو بدون توجه به نتایج اقتصادی و اجتماعی آن در ایران خصوصا تهران انجام شد که الگوی مدرن سازی را دنبال می کرد. هدف اصلی این تغییرات ایجاد شهرهایی مشابه با نمونه های غربی بود. در سال 1309 شهر جدید سلماس و طرح جدید شهر همدان که شامل یک میدان مرکزی و شش خیابان در شعاعی منشعب از آن در سال 1310 به اجرا درآمد(دهاقانی، 1373: 470). پس از آن اقدامات و اصلاحات عمرانی شهرها در قالب برنامه های عمرانی اول تا پنجم ادامه یافت، به طوری که اولین شهری که طرح جامع آن توسط شورای عالی شهرسازی مورد تصویب قرار گرفت، بندر لنگه در سال 1344 بود و طرح جامع شهر تهران در سال 1348 تهیه گردید. در تیر ماه 1352 قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی به تصویب رسید و در همین دهه اصطلاح حوزه نفوذ و ضرروت بررسی آن طی قراردادهای طرح های جامع شهری که بین وزارت مسکن و شهرسازی و مهندس مشاور بسته می شود، شکل گرفت و رواج یافت(همان، 474).

6- طرح تفصیلی

طرح تفصیلی عبارت است از طرحی که براساس معیارها و ضوابط کلی طرح جامع شهر، نحوه استفاده از زمین های شهری در سطح محلات مختلف شهر و موقعیت و مساحت دقیق زمین برای هر یک از آنها، وضع دقیق و تفصیلی شبکه عبور و مرور به میزان تراکم جمعیت و تراکم ساختمانی در واحد های شهری و اولویت های مربوط به مناطق بهسازی و نوسازی و توسعه و حل مشکلات شهری و موقعیت کلیه عوامل مختلف شهری در آن تعیین می­شود و نقشه ها و مشخصات مربوط به مالکیت براساس مدارک ثبتی، تهیه و تنظیم می گردد(سعیدنیا، 1378: 45). ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻳﺎ ﻫﺮﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ، ﻃﺮﺡ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻃﺮﺡ ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻃﺮﺡ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﺑﺎﻃﺮﺡ ﺟﺎﻣﻊ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻛﻪ ﻛﻠﻴﺎﺕ ﻃﺮﺡ ﺟﺎﻣﻊ، ﻣﺘﻦ ﻭ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻧﻘﺎﻁ، ﺧﻄﻮﻁ ﻭ ﺳﻄﻮﺡﻣﺸﺨﺺ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ ﺭﻭﻯ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ.

ﻃﺮﺡ ﻫﺎﻯ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻯ ﺍﻭﻝ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺩﻗﻴﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﻬﺖ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﻣﻼﻙ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﺡ ﻫﺎﻯ ﺷﺒﻜﻪ ﻫﺎﻯﺷﻬﺮﻯ ﻭ ﻛﺎﺭﺑﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﺎﻟﻜﻴﻦ ﺍﻣﻼﻙ ﻭ ﺍﺭﺍﺿﻰ ﺷﻬﺮﻯ، ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺑﺎﻓﺖ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﺮﻯﺗﻜﻮﻳﻦ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ.

ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﻃﺮﺡ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﭘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﻃﺮﺡ ﺟﺎﻣﻊ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭﺁﻳﺪ (ﻧﻘﺸﻪﺍﺟﺮﺍﻳﻰ). ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﻱ ﺍﺟﺮﺍﻳﻰ ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﺡ ﺟﺎﻣﻊ ﻧﻈﺮ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻫﺮ ﻣﻠﻚ ﻳﺎ ﻗﻄﻌﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻛﺎﺭﺑﺮﻯ، ﺗﺮﺍﻛﻢ، ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ، ﺗﻔﻜﻴﻚ ﺍﺭﺍﺿﻰ ﻭ … ﺩﺭ ﭘﻬﻨﻪ ﻯ ﺷﻬﺮ، ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻭ ﻣﺤﻠﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ 1342 ﻃﺮﺡ ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻊ ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻰ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺎﻟﻰﺍﺟﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ ﺑﻰ ﺗﻮﺟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻣﺸﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻃﺮﺡ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻛﻤﺮﻧﮓ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺩﻻﻳﻞ ﻋﺪﻡ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻃﺮﺡ ﻫﺎ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ: 1- ﻋﺪﻡ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰﺻﺤﻴﺢ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ 2- ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﻜﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ ﻭ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﻃﺮﺡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﻛﺸﻮﺭ 3- ﺑﻰ ﺗﻮﺟﻬﻰ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺷﻜﻞ ﮔﻴﺮﻯ ﺷﻬﺮ 4- ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ، ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﻭ ﺑﻠﻨﺪﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﻃﺮﺡ(نوریان و شریف، 1388). محتوای طرح تفصیلی عبارت است از تعیین منطقه بندی مسکونی شهرها به یکی از صورت های مجتمع آپارتمان، چند خانواری یا تک واحدی و ضوابط مربوط به آن، تعیین تراکم ها و طبقات ساختمان ها، طرح جزئیات شهرسازی و احداث راه های جدید شهری، طرح های بازسازی و نوسازی راه های موجود شهری، طرح های اصلاح ترافیکی، طرح های اتصال به راه های شهری و… در داخل محدوده و حریم شهرها و تهیه ضوابط و مقررات مربوط به نحوه استفاده از اراضی، تراکم ها، تفکیک زمین و احداث بنا.

طرح تفصیلی پس از تهیه طرح جامع شهر و به منظور انجام برنامه های اجرایی تصویب شده در طرح جامع صورت می گیرد و در حقیقت تنظیم برنامه های تفصیلی و مشروح اقدامات جزء به جزء در مناطق و محلات شهری و طراحی آنهاست(مجموعه قوانین و مقررات شهرسازی، 1387: 91) و در چهار مرحله زیر صورت می گیرد:

1-مرحله بازشناسی

2-مرحله ثبت برنامه ها و طرح های اجرائی

3-مرحله تشخیص و تعیین اولویت ها

4-مرحله انجام و اجرای محتوای طرح و کاربری اراضی

معمولا طرح های تفصیلی در نقشه های با مقیاس 500: 1، 1000: 1، 2000: 1 می باشد(شیعه، 1386: 96).

7- طرح هادی

طرح هادی عبارت است از طرحی که در آن جهت گسترش آتی شهر و نحوه استفاده از زمین های شهری برای عملکردهای مختلف به منظور حل مشکلات حاد و فوری شهر و ارایه راه حل های کوتاه مدت و متناسب برای شهرهایی که دارای طرح جامع نیستند، تهیه می شود(مجموعه قوانین و مقررات شهرسازی، 1387: 141). در این طرح ظوابط و مقررات اجرایی به عنوان مجموعه ای است که در آن منطقه بندی ضوابط و مقررات اجرایی شهر و محدوده استحفاظی، مقررات اجرایی مربوط به نوع استفاده از زمین شامل( استفاده های مجاز، مشروط و ممنوع) نحوه تفکیک آن و کیفیت احداث ساختمان، مسائل همجواری، مشخصات مسیرهای عبور و مرور سواره و پیاده، حریم ها و… تعیین می گردد.

روش تهیه طرح هادی شهر در سه مرحله: 1-بررسی و شناخت شهر(وضع موجود)،2-تجزیه و تحلیل و 3- استنتاج از بررسی ها و طرح و برنامه بوده. مقیاس نقشه های طرح هادی 2000: 1 می باشد(مرکز مطالعات و تحقیقات وزارت مسکن و شهرسازی، 1382: 415).

8- طرح آماده سازی زمین

آماده سازی زمین برای سکونت، فعالیتی جدید در شهرسازی ایران است که از سال 1364 معمول گردیده است. آماده سازی زمین در حقیقت همان شهرسازی اجرایی است، یعنی هرآنچه در طرحهای جامع و تفضیلی برای شهر و ساکنین آن تدوین گردیده، در آماده سازی زمین به مرحله اجرا درآید. آماده سازی زمین مجموعه فعالیتهایی است هماهنگ و ضروری در اراضی متعلق به سازمانهای دولتی به منظور ایجاد امکان بهره برداری از آن جهت احداث واحدهای مسکونی و تأسیسات وابسته به ان ها و رفع نیازمندیهای عمومی که شامل تسطیح زمین، ایجاد شبکه های عبور و مرور، شبکه های آبرسانی و فاضلاب، برق و مخابرات و غیرهمی باشد و در چهار مرحله صورت می گیرد:1- مکان یابی 2- تهیه طرح 3-اجرا 4-واگذاری (سعیدنیا،1378 :59).

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان

تماس با ما

شماره تماس

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به واتساپ

برگشت به منوی تماس ها

اتصال به تلگرام

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها

برگشت به منوی تماس ها